ลันกล่าวขึ้นมา
ในตอนที่ขี่กระบี่ เขาครุ่นคิดว่าใครกันที่คิดอยากจะฆ่าตนเอง
ถ้าจะพูดถึงศัตรู นอกจากถงหลูแล้ว ก็มีแค่คนและปีศาจที่ตายด้วยกระบี่มิคำนึงในตอนที่ออกไปท่องเที่ยวกับเจ้าล่าเยวี่ยในอดีต แล้วก็คนที่อยู่ในเมืองเจาเกอเหล่านั้น
แน่นอน เขาเองก็ไม่ได้ลืมปัญหาที่หลิ่วสือซุ่ยเคยสร้างเอาไว้เหล่านั้นเช่นกัน
ไม่มีข้อสรุป
กู้ชิงรู้สึกแปลกใจ กล่าวว่า “ขอรับ แล้วหลังจากสืบได้แล้ว?”
จิ๋งจิ่ว กล่าวว่า “ตอนที่ฆ่าได้ก็ไปฆ่าซะ”
ในอดีตตอนที่เขากับไป๋เจ่าถูกขังอยู่ในที่ราบหิมะ เขาก็คิดที่จะใช้กระบี่มิคำนึงส่งข่าวบอกเจ้าล่าเยวี่ย ให้นางสังหารลั่วไหวหนานในอีกสิบปีให้หลัง
ตอนนี้เขาอยู่ข้างนอกแล้ว เขาย่อมต้องลงมือด้วยตัวเอง
บนผิวทะเลมีคลื่นยักษ์ยกตัวสูงขึ้นมา กระแทกหินโสโครกที่อยู่ริมฝั่ง ส่งเสียงโครมครามดังสนั่น
เสียงของจิ๋งจิ่วถูกเสียงคลื่นกลบไป แต่กู้ชิงกลับได้ยินอย่างชัดเจน
เขางุนงงเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าหากต้องการทำลายศูนย์กลางของสำนักเสวียนอิน…เขาต้องทำอย่างไรจึงจะพูดกล่อมเจ้าสำนักและอาจารย์ลุงกฎแห่งกระบี่ได้?
ดูเหมือนเรื่องนี้ึคงต้องรบกวนศิษย์น้องหยวนและเหล่าวานรเสียแล้ว
แมวขาวรู้สึกเบื่อ มันหาวออกมาทีหนึ่ง แต่หลังจากนั้นกลับหุบปาก มองออกไปยังส่วนลึกของทะเล ม่านตาหดเล็กลง ดูตื่นตัวเป็นอย่างมาก
คลื่นในทะเลใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ กระแทกเข้าไปกับชายฝั่ง น้ำทะเลแตกกระจายคล้ายเกล็ดหิมะจำนว
