รงสามารถเอามาใช้ทำเป็นคุกได้โดยไม่มีปัญหา แต่ด้านในย่อมต้องมีการเพิ่มเติมอะไรหลายๆ อย่างเข้าไป
จิ๋งจิ่วเดินไปยังมุมหนึ่งที่ห่างไกลและไม่มีผู้คน
ตรงมุมนั้นมีดอกไม้สีม่วงอ่อนงอกออกมาช่อหนึ่ง ไหวเอนอย่างแผ่วเบาอยู่ในสายลม
จิ๋งจิ่วยื่นมือไปหยิบเอากระดิ่งอันหนึ่งที่อยู่ในดอกไม้สีม่วงช่อนั้น จากนั้นอุ้มแมวขาวออกมาจากในแขนเสื้อ แล้วเอากระดิ่งห้อยไว้ที่คอของมันอย่างระมัดระวัง
หลิวอาต้ารู้สึกแปลกๆ มันพยายามหมุนคอของตัวเอง กระดิ่งส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง ผีเสื้อหลายตัวบินเข้ามา
อุ้งเท้าแมวแหวกอากาศออกไปไล่ผีเสื้อเหล่านั้น บนใบหน้าของมันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ชอบและไม่ยินยอม
ไม่ชอบย่อมไม่ใช่ว่าไม่ชอบกระดิ่ง หากแต่ไม่ชอบในเรื่องที่จิ๋งจิ่วทำ
ไม่ยอมย่อมมิใช่ไม่ยอมถูกกระดิ่งห้อยคอ หากแต่ไม่ยอมที่จนกระทั่งสุดท้ายมันก็ยังไม่ได้สู้กับชางหลง
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ตอนนั้นมันสิ้นสภาพไปแล้ว ต่อให้เจ้าเข้าไปกัดมันเป็นชิ้นๆ มันก็เป็นชัยชนะที่ไม่สง่างาม”
หลิวอาต้ามองเขาอย่างเย้ยหยัน ในใจครุ่นคิดว่าบนโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าชนะไม่สง่างามที่ไหนกัน
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “พวกเจ้าต่อสู้กันมาหลายพันปี สุดท้ายมันตายไป เจ้ายังอยู่ เช่นนั้นเจ้าก็คือผู้ชนะในการต่อสู้นี้”
หลิวอาต้าครุ่นคิด พบว่าเป็นจริงดังว่า
มันมองลงไปใต้ดิน ในดวงตาเกิดความรู้สึกหวนคิดถึงเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นความรังเกียจ
หวนคิดถึงมิใช่คิดถึง
ระหว่างมันและ
