ชางหลงไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อกัน แม้แต่ความรู้สึกที่เกิดจากการต่อสู้ก็หาได้มีไม่ สิ่งที่มันหวนคิดถึงคือช่วงเวลาที่มันเคยท่องทะยานไปบนก้อนเมฆ
แต่ความรังเกียจนั้นกลับเป็นความจริง สิ่งที่ผู้พิทักษ์ของชิงซานไม่ชอบมากที่สุดก็คือจอมเสแสร้งสองตัวบนเขาอวิ๋นเมิ่ง โดยเฉพาะชางหลงที่ตะกละตะกรามและโง่เขลา ที่สำคัญที่สุดก็คือท่าทางการกินของมันน่าเกลียดเป็นอย่างมาก
จิ๋งจิ่วกำลังมองดูดอกไม้สีม่วงอ่อนช่อนั้น หวนคิดถึงเล็กน้อย
เขามีเพื่อนน้อย แต่จักรพรรดิแห่งหมิงถือเป็นหนึ่งในนั้น
อยู่ในคุกสะกดมารมาสามปี เวลาส่วนใหญ่เขาล้วนแต่อยู่ในสมาธิ พูดคุยกับจักรพรรดิแห่งหมิงเพียงไม่กี่สิบวัน แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
—–เพื่อนของข้ามีหัวใจที่ใส่ซื่อ สุขุมเป็นมิตร เหมือนดั่งแม่น้ำหมิง
จิ๋งจิ่วคิดถึงคำพูดที่ศิษย์พี่เขียนเอาไว้ในบันทึก นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
เพื่อนของศิษย์พี่เองก็น้อยอย่างมากเช่นกัน จักรพรรดิแห่งหมิงจะต้องถือเป็นหนึ่งในนั้นอย่างแน่นอน
ไม่อย่างนั้นในตอนนั้นศิษย์พี่ไม่มีทางที่จะเตรียมการเอาไว้มากขนาดนี้
ความจริงแล้วไม่ว่าจะเป็นศิษย์พี่หรือว่าเขาก็ล้วนแต่ทราบดี เมื่อจักรพรรดิแห่งหมิงถูกยันต์เซียนแผ่นนั้นโจมตีเข้า เขาก็ยากที่จะออกมาจากคุกสะกดมารโดยที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ได้
ตอนนี้ถือเป็นจุดจบที่ดีที่สุดแล้ว เพราะอย่างน้อยก็ถือว่าออกมาแล้ว
……
……
ภายในวัดกั่วเฉิง ดวงอาทิตย์ยามเย็นส่องมาแต่ไกล
อินซานนั่งอยู่บนบัน
