ไดหินด้านหน้าห้องภาวนาไป๋ซาน มองดูม้วนคัมภีร์ที่ถืออยู่ในมือ
แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลงมาบนตัวเขา เขาเองก็อยู่ในแสงอาทิตย์ยามเย็น ดูช่างงดงาม มีความเปล่าเปลี่ยวเล็กน้อย
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินมองดูแผ่นหลังของเขา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกนับถือ
คุกสะกดมารที่อยู่ในเมืองเจาเกอเกิดเรื่องใหญ่ ดูแล้วน่าจะเป็นฝีมือของนักพรต
เขาเพียงแค่ส่งจดหมายฉบับหนึ่งเข้าไปในคุกสะกดมาร เหตุใดถึงเกิดเรื่องราวมากมายขนาดนี้ได้?
“นักพรต…ช่างเหมือนเทพเซียนจริงๆ”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินเดินมาถึงด้านหลังอินซาน ก่อนกล่าวอย่างจริงใจ
อินซานลุกขึ้นยืน มองดูป่าเจดีย์ที่อยู่ภายใต้อาทิตย์ยามเย็น กล่าวว่า “เจ้ารู้ไหมว่าเหตุใดข้าถึงมีความสุขเช่นนี้?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวว่า “เพราะในที่สุดนักพรตก็ได้ระบายความเจ็บแค้นเมื่อในอดีต”
ในอดีตตอนที่อินซานพาจักรพรรดิแห่งหมิงกลับมายังโลกมนุษย์ ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกำลังอยู่ในช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุด เขาย่อมต้องรู้ความลับนี้
อินซานกล่าวว่า “ถูกต้อง ช่างสะใจจริงๆ”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวต่อว่า “ยิ่งไปกว่านั้นชิงซานยังไงก็เป็นชิงซานของนักพรต สำนักจงโจวถูกเล่นงาน ย่อมต้องเป็นเรื่องดี”
อินซานยิ้มพลางตบบ่าเขา
ไม่รู้ว่าเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาก็ไม่ค่อยลูบศีรษะปรมาจารย์สำนักเสวียนอินเหมือนอย่างสุนัขแล้ว
เขาย่อมไม่อยากให้จิ่งซินเป็นฮ่องเต้ เพราะเขาคือตัวเลือกของสำนักจงโจ
