ภายในคุกสะกดมารอันมืดมิดมีชายชราอยู่เพียงคนเดียว
หากมีคนเห็นภาพเหตุการณ์นี้จะต้องรู้สึกแปลกประหลาดอย่างมากแน่
ชายชรากำลังคุยกับตนเอง ทะเลาะกับตนเอง
เขาประเดี๋ยวก็โกรธเกรี้ยวประเดี๋ยวผิดหวัง ประเดี๋ยวหวาดกลัว ประเดี๋ยวแค้นเคือง แต่บางครั้งกลับสงบนิ่งจนแทบจะกลายเป็นความเฉยชา
หลังจากนั้นชายชราก็เริ่มทำร้ายตนเอง
เขาพยายามใช้พลังต่างๆ จำนวนนับไม่ถ้วนผ่าร่างกายตนเอง คล้ายกับหญิงชาวบ้านที่ไร้ความรู้ในชนบทที่พยายามจะคว้านเอาผีในร่างกายตนเองออกมา
เขาถึงขนาดใช้สวรรค์ในกาอีกครั้ง ทำให้คุกสะกดมารกลายเป็นห้องเล็กๆ
ฟ้าดินเปลี่ยนสี ท้องฟ้าคำรามสายฟ้าฟาด พื้นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นควันคละคลุ้ง สุดท้ายทุกอย่างก็กลับคืนสู่ความสงบ
ชายชราเลือดท่วมกาย คุกเข่าอยู่ที่พื้น เอามือกุมศีรษะ ใบหน้าเปลี่ยนแปลงไม่หยุด คล้ายกับคนสองคนกำลังทะเลาะกันอยู่ในผ่าม่าน ตะโกนเสียงดัง
“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้! อย่าฆ่าข้า! ขอร้องล่ะ! ข้าเพิ่งอยู่มาไม่กี่ร้อยปีเอง ยังไม่พอ….”
……
……
ห่างออกไปไม่ไกลพลันมีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ฆ่ามัน”
เสียงนั้นฟังดูค่อนข้างอ่อนแรง แต่กลับสงบนิ่ง
แล้วก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“โปรดฆ่ามัน”
เสียงนั้นฟังดูสงบนิ่ง แต่ก็มีความแน่วแน่เป็นอย่างยิ่ง
จากนั้นก็มีเสียงจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ดังขึ้นมา
คนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นนักโทษในคุกสะกดมาร
คุกสะกดมารมีขนาดเล็กลงกว่าเดิม พวกเขาล้วนแต่เข้ามาในระยะใกล้
สมแล้วที่เป็น
