เหนือเมืองเจาเกอพลันเกิดเรื่องที่ทุกคนต่างคิดไม่ถึงเรื่องหนึ่ง
ปู้ชิวเซียวมองไปยังก้อนเมฆที่เจ้าสำนักจงโจวอยู่ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ขอประทานโทษ ท่านนักพรต”
ครั้นพูดจบ หินฝนหมึกอันหนึ่งก็ลอยออกมาจากในแขนเสื้อของเขา เมื่อเจอกับแสงอาทิตย์ ขนาดของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ทำเอาทุ่งกว้างที่อยู่นอกเมืองเจาเกอมืดครึ้มขึ้นกว่าเดิม
หินฝนหมึกอันนั้นรูปร่างธรรมดา สีค่อนข้างดำคล้ำ รอบด้านหินฝนหมึกมองเห็นเป็นรูปมังกรลางๆ มีหางมังกรขนาดใหญ่ห้อยออกมา
นั่นคือหินฝนหมึกหางมังกร หนึ่งในสี่ของวิเศษประจำสำนักของเรือนอี้เหมา
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ หลิ่วฉือค่อนข้างแปลกใจ เรือนอี้เหมาที่มีสัมพันธ์ที่ดีกับสำนักจงโจวมาโดยตลอดกลับก้าวออกมาเป็นคนแรก ยิ่งไปกว่านั้นยังจะลงมือโจมตีชางหลงด้วย
แต่ฮ่องเต้กลับคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติ แต่ไหนแต่ไรมาเรือนอี้เหมาแยกแยะถูกผิด ไม่เข้าข้างใคร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด ขอเพียงเป็นภัยต่อประชาชนในใต้หล้า บัณฑิตในเรือนอี้เหมาก็จะลงมือหยุดยั้ง
ยิ่งไปกว่านั้นเดิมนี่ก็เป็นหนึ่งในข้อตกลงที่ได้ทำการตกลงร่วมกันในงานชุมนุมเหมยฮุ่ยเมื่อในอดีต
สำนักจงโจวมอบคุกสะกดมาร ราชสำนักรับผิดชอบดูแล อำนาจในการจัดการอยู่ในมือเรือนอี้เหมา — หินฝนหมึกหางมังกรก็คืออาวุธวิเศษที่เรือนอี้เหมาใช้สำหรับสะกดมังกรชางหลง ไม่อย่างนั้นในอดีตราชสำนักจะกล้าตกลงให้ชางหลงแปลงกายเป็นคุกสะกดมาร แอบซ่อน
