ตัวอยู่ใต้ดินเมืองเจาเกอมาเป็นเวลานานขนาดนี้ได้อย่างไร
เมื่อเห็นปู้ชิวเซียวหยิบเอาหินฝนหมึกหางมังกรออกมา ในท้องฟ้ามีเสียงเหอะในลำคอของนักพรตไป๋ดังออกมา แต่กลับไม่มีความเคลื่อนไหวอื่น
หินฝนหมึกหางมังกรลอยขึ้นไปบนฟ้า เปลงรัศมีนับหมื่น โจมตีไปที่ส่วนหางของชางหลง
ในเวลานี้หินฝนหมึกหางมังกรมีขนาดใหญ่ยักษ์ แต่เมื่อเทียบกับร่างกายอันใหญ่โตจนน่าหวาดกลัวของชางหลงแล้ว ยังถือว่ามีขนาดเล็กเป็นอย่างมาก
ส่วนหางของชางหลงคล้ายถูกคนเอากระดาษยันต์ที่เปล่งแสงสว่างแผ่นหนึ่งไปติดเอาไว้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หลังถูกหินฝนหมึกหางมังกรสัมผัส ร่างกายของชางหลงก็หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ
ชางหลงที่ยังคงเลอะเลือนพลันตกใจตื่นขึ้นมา ก่อนจะพยายามดิ้นรนขึ้นมาอย่างสุดชีวิตตามสัญชาตญาณ ทำให้เกิดลมรุนแรงจำนวนมาก ไม่รู้ว่ามีบ้านเรือนมากน้อยเท่าไรที่พังทลายลงไปอีก แต่ก็ไม่อาจหนีไปไหนได้
ในเมืองเจาเกอคล้ายมีภูเขาขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาลูกหนึ่ง ทับหางของชางหลงเอาไว้ตรงด้านล่างภูเขา
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ชางหลงรู้ว่าตัวเองไม่สามารถหนีออกไปจากอาวุธวิเศษนี้ได้ มันจึงล้มเลิกความคิดที่จะดิ้นรน ลอยนิ่งๆ อยู่กลางอากาศ กลับเป็นก้อนเมฆสีดำที่ทอดตัวยาวอยู่บนท้องฟ้า
ในดวงตาของมันเผยให้เห็นความเจ็บปวดและงงงัน คล้ายไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น สุดท้ายอารมณ์เหล่านั้นก็กลับกลายเป็นความเฉยชาอีกครั้ง หลงเหลือความดุร้ายอยู่เล็กน้อย หอบหายใจเบาๆ
