กลิ่นเหม็นคาวลอยออกมาตามเสียงคำราม ทำเอาเหล่าวิหคที่อยู่ในสวนดอกเหมยใหม่ที่อยู่ห่างออกไปพากันตกใจจนร่วงตกลงมาตาย
ก้อนเมฆที่อยู่ในท้องฟ้าทางตะวันตกลอยเข้าไปในเมืองเจาเกอ แสงสีขาวที่อยู่ในก้อนเมฆหดหายไปเล็กน้อย เจ้าสำนักจงโจวเดินออกมาจากด้านใน
ชื่อเสียงในโลกแห่งหารบำเพ็ญพรตของนักพรตถานโด่งดังจนไม่รู้ว่าจะโด่งดังอย่างไรอีก แต่คนที่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขากลับมีเพียงไม่กี่คน
ใบหน้าเขาเป็นปกติ ความพิเศษเพียงหนึ่งเดียวก็คือหน้าผากที่กว้างเป็นอย่างมาก ให้ความรู้สึกซื่อๆ แต่กลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกยิ่งใหญ่ของฟ้าดิน
นักพรตถานมองดูสภาพที่หน้าเศร้าของชาวหลง ในดวงตามีความโกรธเกรี้ยวปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย กล่าวตะคอกว่า “จักรพรรดิแห่งหมิง ออกมารับความตายซะ!”
ชางหลงกระพริบตาอย่างช้าๆ ระหว่างดวงตาทั้งสองข้างพลันมีรูปรากฏขึ้นมารูหนึ่ง ร่างคนผู้หนึ่งลอยออกมา
คนที่ออกมาคือจักรพรรดิแห่งหมิง สองมือไพล่หลัง ดวงตาเป็นสีดำ คิ้วทั้งสองข้างไม่มี บนใบหน้าที่ขาวซีดโปร่งแสงมีรอยยิ้มเล็กน้อย
“ข้าเชื่อฟังดีใช่ไหมล่ะ?”
จักรพรรดิแห่งหมิงมองนักพรตถาน ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “ก็เหมือนกับในอดีต พวกเจ้าให้ข้าขึ้นมาเจรจา ข้าก็ขึ้นมาจริงๆ”
พริบตาที่จักรพรรดิแห่งหมิงมาจากร่างของชางหลง อย่างน้อยก็มีพลังที่แข็งแกร่งสี่สายพุ่งลงมาที่ร่างกายเขา ยึดกุมร่างกายของเขาเอาไว้
พลังสายหนึ่งในนั้นย่อมต้องเป็นนักพรตถาน พลังอีกสามสายท
