ผ่านไปไม่นาน ทางด้านตะวันออกมีเงาเงาหนึ่งปรากฏขึ้นมา บดบังแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ทอดไปทางตะวันตกเอาไว้
เงาเงานั้นดำมืดเป็นอย่างมาก แต่กลับไม่มีความรู้สึกชั่วร้ายอะไร ในทางกลับกัน มันกลับให้ความรู้สึกที่สง่าผ่าเผย
เพราะสิ่งที่บดบังแสงอาทิตย์ยามเช้าอยู่คือหินฝนหมึกสี่เหลี่ยมอันหนึ่ง
หินฝนหมึกใช้สำหรับใส่หมึก หมึกใช้สำหรับเขียนหนังสือ ตัวหนังสือมีคุณธรรม มีหลักการ ย่อมต้องสง่าผ่าเผย
หินฝนหมึกอันนี้คือหนึ่งในสี่ของล้ำค่าของเรือนอี้เหมา หินฝนหมึกหางมังกร
ผู้ที่เดินทางมาพร้อมกับหินฝนหมึกย่อมต้องเป็นปู้ชิวเซียนผู้เป็นเจ้าเรือนอี้เหมา
สำนักจงโจวและเรือนอี้เหมามีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับราชสำนักอย่างมาก อยู่ใกล้เมืองเจาเกอมากที่สุด ดังนั้นเจ้าสำนักทั้งสองคนจึงมาถึงเร็วที่สุด
ตามหลักแล้ว เมื่อเมืองเจาเกอมีเรื่องใหญ่แบบนี้เกิดขึ้น พวกเขาควรจะลงไปที่วัดไท่ฉางเลย แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด พวกเขากลับหยุดอยู่ในดินแดนแห่งความว่างเปล่าไม่ยอมลงมา
มิใช่เป็นเพราะกลัวจะทำให้ผู้คนแตกตื่น หากแต่เป็นเพราะข่ายพลังของเมืองเจาเกอยังไม่ถูกเปิดออก
—- ไม่รู้ว่ากรมชิงเทียนลืมเรื่องนี้หรือว่ามีเหตุผลอะไรอย่างอื่นแอบซ่อนอยู่
สำหรับเจ้าสำนักจงโจวและปู้ชิวเซียวที่ในมือมีหินฝนหมึกวิเศษอยู่แล้ว การจะทำลายข่ายพลังเมืองเจาเกอนั้นเป็นเรื่องง่ายเพียงพลิกฝ่ามือ แต่พวกเขาไม่ได้ทำเช่นนี้ — นี่เป็นการแสดงความเคารพต่อราชสำนักและฮ่อ
