จมตี
เพลิงวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนแปลงกลายเป็นจักรพรรดิแห่งหมิงตัวน้อยจำนวนนับไม่ถ้วน บินฝ่าลมพายุเข้าไปยังอุโมงค์ที่ทอดยาว ก่อนจะสลายหายไปอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปไม่นาน เพลิงวิญญาณเหล่านั้นก็มาถึงคุกสะกดมาร — หรือก็คือทุกซอกทุกมุมภายในท้องของชางหลง
ในที่ต่างๆ เหล่านั้น บ้างก็เป็นรอยถูกกระบี่ัฟัน บ้างก็มีผาหินพังถล่มลงมา นั่นล้วนแต่เป็นรอยบาดแผลที่กระบี่เหล็กของจิ๋งจิ่วทิ้งเอาไว้
น้ำที่มีพิษอย่างรุนแรงยังคงกัดกินเข้าไปในบาดแผลเหล่านั้น
จักรพรรดิแห่งหมิงตัวเล็กๆ เหล่านั้นมุดเข้าไปในบาดแผลเหล่านั้นอย่างไม่ลังเล
เสียงซู่ๆ ดังขึ้นทั่วทุกที่ในคุกสะกดมาร บาดแผลเหล่านั้นถูกเพลิงวิญญาณเผาไหม้ เปล่งแสงตะคุ่มๆ คล้ายกับดวงวิญญาณที่ลอยอยู่ในป่าช้า
ความมืดถูกส่องสว่าง เหล่านักโทษภายในคุกสะกดมารตื่นขึ้นมา ต่างคนต่างมาเกาะอยู่หน้าประตู มองดูเปลวไฟเหล่านั้น ในดวงตาเผยให้เห็นความปรารถนาอันแรงกล้า
ในส่วนลึกของคุกสะกดมาร จักรพรรดิแห่งหมิงมองดูชายชราอย่างเงียบๆ มิได้กล่าวกระไร
เขายืนอยู่ที่นี่ แต่กลับเปิดฉากโจมตีในที่อื่นๆ แล้ว
นี่คือบัญชาเพลิงวิญญาณระดับสูงสุดที่แท้จริง
สีหน้าชายชราแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีด เจ็บปวดอย่างถึงที่สุด เขากล่าวเสียงสั่นว่า “เจ้ากล่าทำเช่นนี้กับข้าอย่างนั้นหรือ!”
จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าวว่า “คนอื่นทำอย่างไรกับเจ้า เจ้าก็ควรตอบแทนอีกฝ่ายเช่นนั้น นี่คือหลักมารยาท”
จิ๋งจิ่วเคยกล่าวคำพูดทำนองน
