่เขาจะทนต่อการเผาของเพลิงวิญญาณเหล่านี้ไปได้ถึงตอนนั้นหรือเปล่า?
“ข้าว่าพวกเราคุยกันได้นะ”
ชายมองดูจักรพรรดิแห่งหมิงพลางกล่าว สายตาดูจริงใจเป็นอย่างมาก
……
……
ฝุ่นควันสงบลง ลมรุนแรงพัดขึ้นมาอีกครั้ง
วิชาของสำนักจงโจวอันแข็งแกร่งถูกใช้ออกมาพร้อมกัน
รอยแตกบนพื้นค่อยๆ ลึกขึ้น น้ำในทะเลสาบไหลกลับไป
ผิวน้ำในรูขนาดใหญ่ค่อยๆ ลดลง เริ่มมองเห็นเงาอันดำมืดที่อยู่ในส่วนลึกได้
เยวี่ยเชียนเหมินหยุดใช้พลัง พุ่งตัวไปยังขอบรูยักษ์ รับรู้ได้ถึงลมหายใจของเทพมังกรที่ค่อนข้างอ่อนแรง โชคดีที่พลังชีวิตยังคงเต็มเปี่ยม
เขามองไปยังบัณฑิตชุดน้ำเงินทางด้านหลังผู้นั้น กล่าวถามว่า “ท่านเจ้าเรือนมาหรือยัง?”
บัณฑิตชุดน้ำเงินแซ่สวี่ เป็นยอดฝีมือของเรือนอี้เหมา เป็นแขกของตำนักองค์ชายจิ๋งซินเหมือนอย่างเขา หรือเรียกได้อย่างคือคอยรับใช้
บัณฑิตสวี่รับรู้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “อีกสิบเจ็ดอึดใจ”
ขณะที่ฟังคำพูดนี้ ในที่สุดเยวี่ยเชียนเหมินก็โล่งใจ
เพราะเขารู้ว่าท่านเจ้าสำนักได้มาถึงแล้ว
……
……
พระอาทิตย์ยามเช้าลอยขึ้นมาทางตะวันออก ทางด้านตะวันตกถูกส่องสว่างก่อน ในนั้นพลันมีแสงสว่างปรากฏขึ้นมา ดูโดดเด่นแต่กลับไม่แสบตา กลายเป็นส่วนหนึ่งกับท้องฟ้าอย่างเป็นธรรมชาติ
คนมาจากฟ้าดิน เช่นนั้นย่อมต้องสามารถรวมเป็นหนึ่งกับฟ้าดินได้ นี่คือสภาวะขั้นสูงสุดของหลบหนีฟ้าดิน
ตรงนั้นย่อมต้องเป็นเจ้าสำนักจงโจว — นักพรตถาน
