ความละโมบและความดุร้ายเกรี้ยวกราดในดวงตาของชางหลงแปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง
มันไม่รู้ว่าเหตุใดจิ๋งจิ่วจึงหยุดลง แล้วเหตุใดจึงพูดประโยคนี้ออกมา
แล้วก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนเองจึงไม่อาจพุ่งไปข้างหน้าอีกหน่อย แล้วกัดอีกฝ่ายให้ตายได้?
ศีรษะมังกรเหลียวมองไปด้านล่าง จากนั้นมองเห็นร่างกายของตัวเอง มันถึงได้เข้าใจแล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก่อนจะส่งเสียงคำรามอันโหยหวนน่าเศร้าออกมา
การคำรามของมังกรไม่มีเสียง แต่มันกลับทำให้คนรู้สึกได้ถึงความเศร้าสร้อย เพราะความเจ็บปวดในดวงตาของมันดูรุนแรงเป็นอย่างมาก
ร่างมังกรสีดำพลันกระตุกขึ้นมาอย่างแรง!
คล้ายว่าด้านล่างมีใครกำลังออกแรงดึงมันลงไป
ผลึกน้ำแข็งที่เกิดจากลมหายใจมังกรลอยล่องอยู่ในดินแดนแห่งความว่างเปล่า
ชางหลงพุ่งชนผลึกน้ำแข็งเหล่านั้น ก่อนจะร่วงตกกลับมายังพื้นด้านล่างอย่างรวดเร็ว
ในช่วงเวลานี้ ดวงตาของมันยังคงจ้องมองจิ๋งจิ่ว ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความไม่ยินยอม
……
……
ดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองดูชางหลงออกไปจากเมืองเจาเกอ ไล่ตามจุดสีดำนั้นไป
ศีรษะมังกรอันใหญ่มหึมาหายไปในท้องฟ้า น่าจะเข้าไปในดินแดนแห่งความว่างเปล่า แต่หางมังกรยังคงอยู่ใต้ดินด้านล่างวัดไท่ฉาง ร่างมังกรสีดำเชื่อมต่อระหว่างฟ้าดิน คคล้ายดั่งพายุหมุน ความยาวอย่างน้อยก็หลายสิบลี้
เซี่ยงหว่านซูและศิษย์จงโจวคนอื่นๆ มองดูภาพอันน่ามหัศจรรย์นี้ สีหน้าของพวกเขาขาวซีด สายตาเร่าร้อน
ในใจ
