ฟ้าคู่นั้นพลันปล่อยออก
ความจริงมือข้างนั้นก็คือตัวชางหลงเอง
นี่มิอาจโทษมันได้ ขอเพียงมันได้สติขึ้นมา มันจะต้องปล่อยมืออย่างแน่นอน
หากเมื่อครู่มันยังบินสูงขึ้นไป บางทีมันอาจจะขาดเป็นสองท่อนก็เป็นได้
หลิวอาต้ายกอุ้งเท้าขวาขึ้นมาปิดตาตัวเองเอาไว้ มิอาจทนดูภาพที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ได้
ภาพนั้นน่าหดหู่เกินไป
……
……
ชางหลงตกลงมาจากฟ้า
ตัวมันที่สูญเสียการควบคุมย่อมไม่สามารถกลับไปเข้าใต้ดินได้อย่างแม่นยำ
ถนนรอบๆ วัดไท่ฉางถูกร่างมังกรอันใหญ่โตทำลายจนพังพินาศ
เสียงกัมปนาทดังสนั่นออกไปถึงด้านนอกเมืองเจาเกอ คล้ายเสียงสายฟ้าฟาดลงมาที่ข้างหูชาวบ้าน ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่เป็นลมสลบไป
เมืองเจาเกอเกิดแผ่นดินไหวที่รุนแรงที่สุดอีกครั้ง ไม่รู้ว่าสิ่งก่อสร้างพังถล่มไปเท่าไร
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ฝุ่นควันค่อยๆ จางหาย
เจ้าหน้าที่กรมชิงเทียนและกองทัพเสินเว่ยถอยห่างออกไปนานแล้ว แต่พวกเขายังคงได้รับบาดเจ็บไม่น้อย
เยวี่ยเชียนเหมินที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดร่างกายชุ่มไปด้วยโคลน หางคิ้วมีรอยเลือดไหล
กระทั่งเขายังกระเซอะกระเซิงเช่นนี้ พอจะเห็นได้เลยว่าอานุภาพจากการกระแทกครั้งนี้รุนแรงเพียงใด
กระทั่งความเสียหายจากการที่ลานเมฆตกลงไปในทะเลตะวันตกเมื่อหลายปีก่อนก็ยังไม่แน่ว่าจะน่ากลัวเท่าวันนี้
เยวี่ยเชียนเหมินกลับเข้าไปในซากปรักหักพังของวัดไท่ฉางอีกครั้ง เขามองไปยังตำแหน่งที่คุกสะกดมารตั้งอยู่แต่เดิม
รอยแตกลึกหลายสิบจ้าง
