นึ่งคือหลิวอาต้า
หลิวอาต้าจ้องมองมังกรชางหลงมาเป็นเวลาสามปี
ความแค้นระหว่างทั้งสองไม่รู้ว่าดำเนินมาเป็นเวลากี่พันปี
ไม่มีใครจะรู้จุดอ่อนของมังกรชางหลงดีกว่าหลิวอาต้า
จุดอ่อนของชางหลงก็คือประตูพายุที่มันป้องกันเอาไว้แน่นหนาที่สุด
ดังนั้นมันจึงรอคอยช่วงเวลาที่ร่างกายของชางหลงขึ้นมาจากพื้นดินทั้งหมด จากนั้นหางมังกรปรากฏขึ้นตรงหน้ามัน
ดังนั้นมันจึงคอยเอาใจช่วยจิ๋งจิ่วอย่างเงียบๆ หวังว่าเขาจะบินได้สูงขึ้นไปอีก เช่นนี้ถึงจะทำให้ชางหลงบินได้สูงขึ้น
แต่หลังผ่านไปหลายอึดใจ ชางหลงน่าจะบินขึ้นไปได้สามสิบกว่าลี้แล้ว แต่เหตุใดหางมังกรยังอยู่ใต้ดิน?
หลิวอาต้าเอียงศีรษะเล็กน้อย มองดูร่างกายสีดำของมังกร รู้สึกสงสัย ในใจครุ่นคิด หรือว่าเจ้าโง่นี้มันจะตัวโตขึ้น?
ส่วนจิ๋งจิ่วนั้น มันมิได้เป็นห่วงเลยแม้แต่น้อย
พลังทำลายหลักๆ ของลมหายใจมังกรของชางหลงคือความเหน็บหนาวจนถึงขีดสุด ต่อให้เป็นมันก็ไม่หวาดกลัว — นอนกอดจักจั่นเหมันต์อยู่บนยอดเขาเสินม่อมานานขนาดนี้ยังจะกลัวหนาวอีกหรือ?
จิ๋งจิ่วอยู่ในที่ราบหิมะมาหกปี อยู่บนยอดเขาซั่งเต๋อมาหลายร้อยปี ยิ่งคุ้นเคยกับความเหน็บหนาว เขาไม่มีทางแข็งตายอย่างแน่นอน
ก็เหมือนกับที่หลิวอาต้าคิด ร่างกายที่ดำไหม้ของจิ๋งจิ่วมีผลึกน้ำแข็งเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง แต่ความเร็วของเขากลับไม่ได้รับผลกระทบแมเแต่น้อย ไม่นานก็หลุดพ้นออกมาจากลมหายใจมังกร
ชางหลงส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น ฉีกก
