าลงมืออีกครั้ง
ฟ้าดินประกบเข้ามาอีกครั้ง
ร่างกายของจิ๋งจิ่วคล้ายเบาขึ้นอีกครั้งราวภาพลวงตา เปลวไฟที่เหมือนไร้รูปร่างลอยไปลอยมา ก่อนจะหายวับไป ในตอนที่ปรากฏตัวอีกครั้ง มันก็อยู่ห่างออกไปหลายลี้แล้ว
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ชายชราเดินออกมาจากในความมืด ยื่นฝ่ามือฟาดลงไปยังศีรษะของเขา
ฝ่ามือยักษ์ที่เหมือนหลังคาทรงโค้งยังไม่ทันจะได้สัมผัสตัว เสื้อผ้าของจิ๋งจิ่วก็โบกสะบัดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะทะยานพุ่งออกไปหลายร้อยจ้างราวภูติผี
ชายชราสีหน้าเรียบเฉย มือขวากำแน่น
มือยักษ์ข้างนั้นทำให้เกิดลมอันคลุ้มคลั่ง บดขยี้ความว่างเปล่าเป็นวงกว้างหลายร้อยลี้
ในช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดนี้ จิ๋งจิ่วหายวับไป เหลือไว้เพียงแขนเสื้อท่อนหนึ่งที่ลอยร่วงตกลงมาบนพื้น กลายเป็นฝุ่นควัน ปะปนเข้ากับกรวดทราย ก่อนจะหายไป
ชายชราไล่ตามไป
……
……
ในฟ้าดินอันมืดมิด ร่างกายของจิ๋งจิ่วและชายชราปรากฏขึ้นไม่หยุด จากนั้นหายไป การไล่ล่าที่อันตรายที่สุดดำเนินไปอย่างเงียบๆ
คุกสะกดมารนั้นเป็นเขตแดนของชายชรา ถึงกระบี่เซียนแห่งยมโลกจะแปลกประหลาดยากคาดคะเนอย่างไรก็ไม่สามารถที่จะหลบการบีบอัดของฟ้าดินในทุกๆ ครั้งได้ จิ๋งจิ่วถูกโจมตีหลายครั้ง ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย แต่ความเร็วของเขากลับยิ่งเพิ่มขึ้น เขามักจะใช้การเคลื่อนไหวอันน่าเหลือเชื่อหลบอันตรายที่ร้ายแรงที่สุดไปได้ ถึงขนาดทิ้งห่างชายชราออกไปเรื่อยๆ
สีหน้าของชายชราดูแย่
ด้วยสถานะและความอาวุโสข
