๋วกงบอกว่าไม่มีใครที่จะสังหารตัวเองในวัดไท่ฉางได้ ความจริงแล้วมันก็เป็นหลักการเดียวกัน
ความคิดขยับ ฟ้าดินเขยื้อน
ใครจะหลบหนีออกไปนอกฟ้าดินแห่งนี้ได้?
น้ำในบึงสีเขียวที่มีเศษกระดูกของปีศาจยักษ์ตัวนั้นหลงเหลืออยู่ โหมกระหน่ำใส่จิ๋งจิ่วราวพายุฝนที่มีลูกเห็บปะปนมาด้วย
ลำแสงกระบี่สว่างวาบ
ท่ามกลางพายุฝนสีเขียว จิ๋งจิ่วแปลงเป็นลำแสงกระบี่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลบการโจมตีอันทรงพลัง ขณะเดียวกันก็พยายามหาจุดอ่อนที่อยู่ในไอพลังอันรุนแรงนั้น
ชายชรายืนอยู่ริมผา มองดูร่างที่เคลื่อนไหววกไปวนมาอยู่ในฝนพิษ สีหน้าเรียบเฉย
การที่สามารถหลบซ่อนจากการรับรู้ของเขาและเข้าไปยังชั้นที่ลึกที่สุดของคุกสะกดมารได้ คนผู้นั้นย่อมมิใช่คนธรรมดา
เสียงฟิ้วเบาๆ ดังขึ้น
จิ๋งจิ่วชูกระบี่ขึ้นด้านบน ฝ่าสายฝนพิษบินขึ้นมาบนหน้าผา
เมื่อเห็นภาพนี้ ชายชรารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
วิธีการควบคุมกระบี่เช่นนี้พบเห็นได้บ่อยๆ ในสมัยโบราณเมื่อนานมาแล้ว แต่ตอนนี้มีน้อยคนนักที่จะใช้วิธีนี้
ที่สำคัญที่สุดก็คือสภาวะของจิ๋งจิ่วอ่อนแอกว่าตอนที่เขาสัมผัสได้ในตอนแรกเสียอีก อย่างนั้นอีกฝ่ายล่วงรู้ความลับที่สำคัญที่สุดของคุกสะกดมารได้อย่างไร อีกทั้งยังกล้ามาที่นี่ด้วยตัวเองอีก?
ชายชราไม่คิดอีกต่อไป
ไม่มีใครจะมานั่งคิดว่ามดปลวกกำลังคิดอะไรอยู่
อ่อนแอขนาดนี้ อย่างนั้นก็กินเข้าไปเลยแล้วกัน
ชายชรายื่นมือขวาคว้าตะปบไปในอากาศอันมืดมิด
พลังที่ไร้รูปร
