เมื่อได้ยินประโยคนี้ จักรพรรดิแห่งหมิงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
เขาออกมาจากเผ่าหมิงตั้งแต่อายุยังน้อย ถูกหลอกมายังโลกมนุษย์ แล้วก็ไม่ได้ออกไปจากคุกสะกดมารอีก
แต่เขาเคยประสบพบเจอกับเรื่องใหญ่ๆ ที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินที่เหนือจินตนาการมาเยอะแยะมากมาย
แต่เรื่องใหญ่ๆ เหล่านั้นก็ยังไม่อาจสร้างความตกตะลึงให้กับเขาได้มากเท่าคำพูดประโยคนี้ของจิ๋งจิ่ว
ในตอนนี้เมื่อย้อนกลับไปมองบทสนทนาของเขาและจิ๋งจิ่วประโยคก่อนหน้านี้ ความหมายที่ลึกซึ้งที่แฝงอยู่ก็จะค่อยๆ ลอยขึ้นมายังผิวน้ำ ยังคงมีเกี่ยวข้องกับความปรารถนาของเขา
จักรพรรดิแห่งหมิงหัวเราะขึ้นมา ก่อนจะยกมือขวาขึ้นไปยังดอกไม้ที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าจ้าง
เพลิงวิญญาณที่ไร้รูปร่างเป็นเหมือนนิ้วมือพุ่งออกไปเด็ดก้านดอกไม้ จากนั้นจับก้านดอกไม้ส่งให้จิ๋งจิ่ว
“ยามดอกไม้เบ่งบานควรรีบเด็ด เมื่อไม่มีลมฤดูใบไม้ผลิก็ให้มาบ้านข้า” จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าว
จิ๋งจิ่วกล่าว “พูดได้ดี”
“คำวิจารณ์นี้ของเจ้าดูไม่ค่อยจริงใจเท่าไรนะ”
จักรพรรดิแห่งหมิงถามต่อว่า “วิธีฝึกผีกระบี่ที่เจ้าใช้บัญชาเพลิงวิญญาณสร้างขึ้นมามีชื่อหรือยัง?”
จิ๋งจิ่วส่ายศีรษะ เดิมเขาไม่ได้คิดจะตั้งชื่อให้วิชานี้ เพราะไม่ว่าจะเป็นในอดีตหรือในอนาคตที่สามารถมองเห็นได้ ก็มีเพียงเขาคนเดียวถึงจะสามารถใช้วิชานี้ได้
จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าวว่า “ในช่วงเวลาสามปีนี้ ข้าคิดถึงปัญหานี้ขึ้นมาครั้งคราว เจ้าคิดว่าชื่อกระบี่เซี
