น้าของเขาคืออุโมงค์ที่ทอดยาวและเต็มไปด้วยลมพายุที่เป็นข่ายพลังปิดกั้น ปลายสุดของอุโมงค์คือหุบเหวลึก
ในตอนนั้นเขาเดินไปทางซ้ายสองก้าวจากตรงนี้ ก่อนจะเข้าไปสู่คุกไท่ฉาง
ตอนนี้เขากลับมายังที่เดิม
เวลาสามปีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างเหมือนเป็นความฝัน
มีเพียงรอยเท้าที่อยู่บนพื้นที่พิสูจน์ให้เห็นอะไรบางอย่าง
เมื่อเดินผ่านย่อมมีร่องรอยทิ้งไว้ ไม่มีทางเป็นเหมือนจอกแหนที่ลอยไปลอยมาไม่มีหลักแหล่ง
จิ๋งจิ่วย่อตัวลงไป เอาดอกไม้ที่จักรพรรดิแห่งหมิงให้ตัวเองมาปักลงไปในดินโคลน จากนั้นยื่นมือไปในอากาศคว้าสิ่งที่เล็กมากบางอย่างใส่เข้าไปในพื้นที่แห่งความว่างเปล่า
เมื่อทำเรื่องเหล่านี้เสร็จ เขาก็หมุนตัวเดินขึ้นไปด้านบนของคุกสะกดมาร
ดอกไม้บนดินโคลนขยับขึ้นมาโดยไม่มีลม คล้ายกำลังโบกมือลา
อุโมงค์ที่ขึ้นไปยังด้านบนมีความแคบอย่างมาก บางที่เหมือนเป็นเพียงรอยแตกอย่างไรอย่างนั้น
จิ๋งจิ่วลอยขึ้นไป ไม่มีอุปสรรคใดๆ ขวางกั้น ลอดผ่านซอกหินเหล่านั้นเหมือนอย่างสายลม ออกไปไกลขึ้นทุกขณะ
ด้านบนซอกหินมืดขึ้นเรื่อยๆ ดูแล้วนั่นน่าจะเป็นส่วนล่างของบึงที่มีพิษร้ายแรงแห่งนั้น
จิ๋งจิ่วมองไปทางนั้น ครุ่นคิดถึงจักรพรรดิแห่งหมิงที่อยู่ในหุบเขาเขียวขจี
จักรพรรดิแห่งหมิงไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด
ยุงในคุกสะกดมารนั้นมีไว้สำหรับใช้ดูดเพลิงวิญญาณของเขาเพื่อส่งไปยืนยันกับทางเผ่าหมิงว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แต่มันยังมีเอาไว้เพื่ออีกจุดป
