จักรพรรดิแห่งหมิงย่อมต้องอยากจะหนีไปจากคุกสะกดมาร อยากจะออกไป อยากจะกลับไป
เพียงแต่เขารู้ดีว่าหากไม่มีคนช่วย ตัวเขาที่เดินเข้าไปในความมืดที่ขมุกขมัวแห่งนี้จะต้องลอยล่องอยู่ในสายธารแห่งกาลเวลานี้ไปตลอดกาล
เมฆดำก้อนนั้นลอยตามเขามาถึงผาขาด เสียงกระดิ่งยังคงดังเป็นระยะ ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง มีสายฟ้าที่ดูน่ารักสายหนึ่งผ่าลงมา
ยุงในคุกสะกดมารเองก็ตามมายังละแวกใกล้เคียง เพียงแต่พวกมันหวาดกลัวเสียงสายฟ้า จึงไม่กล้าเข้ามาใกล้
จักรพรรดิแห่งหมิงดึงสายตากลับมา มองไปยังยุงตัวเล็กๆ ที่ยากจะมองเห็นเหล่านั้น นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ตัดสินใจได้
หลังจากเขาทำการตัดสินใจออกมา แสงสว่างในร่างกายเขาก็หมุนเวียนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ลมหายใจก็หนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม
……
……
ในช่วงปลายฤดูหนาว เมืองเจาเกอมีหิมะตกหนัก
เนื่องจากมีข่ายพลังปกป้องอยู่ หิมะที่ตกลงมาในเมืองเจาเกอจึงไม่ถือว่ารุนแรงมากนัก แล้วก็ไม่มีบ้านเรือนที่ถูกหิมะทับถมจนพังถล่มลงมา แต่นี่ยังคงไม่อาจหยุดเหล่าบัณฑิตยากจนดื้อรั้นที่ไม่เชื่อว่าโลกนี้มีผู้บำเพ็ญพรตอยู่จริงเหล่านั้นได้ พวกเขาสวมเสื้อคลุมตัวเดียว ออกมาตะโกนอะไรบางอย่างใส่กลุ่มคนด้วยสีหน้าจริงจัง เหล่าชาวนาที่เจอภัยพิบัตินอกเมืองและชาวบ้านที่อพยพมาจากทางเหนือกลายเป็นหลักฐานที่ดีที่สุดของพวกเขา
คนที่อยู่ภายในวังหลวงย่อมไม่ได้รับผลกระทบจากพายุหิมะและผู้อพยพ ใช้ชีวิตอย่างอบอุ่นและสุขสบาย เพี
