งของเจ้าสำนักจงโจว เมื่อเห็นเขาจู่ๆ มาปรากฏตัวที่นี่ ในใจจึงอดเกิดความระแวงขึ้นมาไม่ได้ กล่าวถามว่า “สหายเซี่ยงมาที่นี่ด้วยเหตุใด?”
เซี่ยงหว่านซูรู้ว่าความระแวงในสายตาของเขามาจากไหน จึงยิ้มเจื่อนพลางกล่าวว่า “ข้ารู้ว่านี่เป็นบ้านของอาจารย์เจ้า ควรจะหลีกเลี่ยง แต่เจ้าอยู่ในวังทั้งวัน ข้าจึงได้แต่ต้องมารอเจ้าที่นี่ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะได้เจอเจ้าเมื่อไร”
กู้ชิงกล่าว “สหายเซี่ยงมาหาข้าด้วยเรื่องใด?”
เซี่ยงหว่านซูกล่าวกับเขาด้วยสีหน้าขึงขัง “เชิญเจ้ากินข้าว”
สิ่งที่ผู้บำเพ็ญพรตศึกษาคือการชำระจิตใจให้สะอาดปราศจากกิเลส หลังจากที่ฝึกฝนจดอดธัญพืชทั้งห้าได้แล้ว พวกเขาก็แทบจะไม่แตะอาหารอีก ยกเว้นก็แต่พวกพรรคมารที่ปลดปล่อยกิเลสของตนออกมาเหล่านั้น
เชิญกินข้าวก็ย่อมต้องมีธุระ
ริมทะเลสาบไป๋หม่ามีที่พักเซียนอยู่แห่งหนึ่ง ทั้งสองคนเดินขึ้นไปยังห้องที่อยู่ติดทะเลสาบชั้นบนสุด ก่อนจะนั่งลง
อาจารย์เซียนไม่กินหม้อไฟ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องกินอาหารอะไร อย่างมากแค่กินผลไม้เข้าไปนิดหน่อยก็ถือว่าเป็นการกินอาหารแล้ว
เพียงแต่ผลไม้เหล่านั้นล้วนแต่เป็นผลไม้ที่เติบโตอยู่บนเส้นปราณวิญญาณ มูลค่ามิใช่ถูกๆ
เซี่ยงหว่านซูคิดถึงเรื่องก่อนหน้า จึงกล่าวถามอย่างไม่เข้าใจ “ตระกูลกู้แห่งมณฑลหนานโจวถือได้ว่าเป็นตระกูลที่ร่ำรวยของแผ่นดิน ในเมืองเจาเกอจะต้องมีเรือนของตัวเองอยู่แน่ เหตุใดเจ้าถึงไปพักที่นั่น?”
กู้ชิงกล่าว
