ช่วงเวลาที่ประเดี๋ยวหนาวประเดี๋ยวร้อนผ่านไป เข้าสู่ช่วงกลางฤดูใบไม้ผลิ เหมาะแก่การพักผ่อนพอดี
ในช่วงเวลานี้ อย่าว่าแต่ในจวนของทางราชการหรือโรงเรียนเลย กระทั่งโรงมหรสพต่างๆ ก็เงียบเหงาลงไปกว่าเดิม
ไม่รู้เพราะเหตุใด ลู่กั๋วกงที่ขึ้นชื่อเรื่องไม่ค่อยสนใจงานราชการ จู่ๆ ถึงได้ขยันขันแข็งขึ้นมา แม้นเขาจะยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เพียงแค่นั่งอยู่บนเก้าอี้จิบชา แต่การที่เขาไม่ได้ล่าป่วยมาเป็นเวลาหลายสิบวันติดต่อกัน เหล่าขุนนางในราชสำนักและลูกน้องในวัดไท่ฉางต่างก็รู้สึกตกใจและประหลาดใจเป็นอย่างมากแล้ว
ในเวลานี้เมื่อเห็นเขาเดินออกไปนอกจวนในเวลากลางวัน เหล่าเจ้าหน้าที่ของวัดไท่ฉางถึงได้รู้สึกว่าทุกอย่างได้กลับมาเป็นปกติแล้ว
ลู่กั๋วกงโบกมือให้เหล่าเจ้าหน้าที่ที่มารอส่งแยกย้ายกันไปทำงาน จากนั้นจึงมองดูจิ๋งซางที่ยืนอยู่นอกกลุ่มคน ครุ่นคิดเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้ให้เขาเข้ามาพูดคุยด้วย
หลังขึ้นไปบนรถเขาก็หยิบเอาหินผลึกออกมาจากในลิ้นชักก้อนหนึ่ง จากนั้นถือมันเอาไว้ในมือเพื่อฟื้นฟูสมาธิให้กลับมา ขณะเดียวกันก็สงบสติอารมณ์แล้วกล่าวถามไปว่า “แน่ใจว่าแตกแล้ว?”
ในเวลานี้ผู้ดูแลของเรือนกั๋วกงยืนอยู่นอกรถ เช่นนั้นก็ย่อมมิใช่คนที่เขาถามคำถาม
คนที่ลู่กั๋วกงถามคือชายตาบอดคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในรถ
ชายตาบอดผู้นั้นมีผมสีขาว แต่งกายเรียบง่าย อายุมากแล้ว แต่กลับยังกระฉับกระเฉง
ชายชราเป็นนายทหารคนสนิทของลู่กั๋วกง
