สูญเสียทุกอย่างไป ก็ไม่มีอะไรให้สูญเสียอีก
เมื่อไม่มีอะไรให้สูญเสีย ก็ย่อมไม่มีความหวาดกลัว
จักรพรรดิแห่งหมิงมองจิ๋งจิ่วอย่างเงียบๆ ในม่านตาสีดำที่ดูคล้ายหุบเหวลึกมีความเคลื่อนไหวเล็กน้อย นั่นหมายถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยทางอารมณ์
เห็นใจหรือว่าเคารพ?
จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าวถาม “เจ้าบอกว่าจะลงไปที่ดินแดนหมิงเพื่อช่วยข้าเรื่องการตั้งผู้สืบทอด ยังไม่ต้องพูดถึงความยากในเรื่องนี้ ต่อให้เจ้าทำเรื่องนี้สำเร็จจริงๆ แต่ถ้าเกิดอีกหลายปีหลังจากนี้สถานการณ์เกิดการเปลี่ยนแปลง บางทีโลกด้านบนอาจจะพยายามข่มเหงเผ่าพันธุ์ของข้าอีก หรือเจ้าไม่กลัวว่าเมื่อถึงตอนนั้น ผู้สืบทอดของข้าจะกลายเป็นหายนะของเผ่าพันธุ์มนุษย์”
จิ๋งจิ่วกล่าว “แต่ไหนแต่ไรมา เผ่าพันธุ์หมิงมิใช่ หรือพูดอีกอย่างก็คือไม่ควรจะเป็นหายนะของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ก็เหมือนกับที่เผ่าพันธุ์มนุษย์แต่ไหนแต่ไรก็มิใช่หายนะของดินแดนเซียน”
จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าวว่า “ตอนนั้นไท่ผิงเองก็พูดกับข้าเช่นนี้”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “จริงอยู่ที่หลักการเหล่านี้มาจากเขา เพราะข้าไม่ค่อยคิดเรื่องเหล่านี้เท่าไรนัก แต่ข้าคิดว่าสิ่งที่เขาพูดมามีเหตุผล อย่างน้อยก็ในส่วนนี้”
สิ่งที่ประชากรในดินแดนหมิง โดยเฉพาะมารที่แข็งแกร่งเหล่านั้นอยากจะทำมากที่สุดในชีวิตของพวกเขาก็คือการขึ้นมายังโลกมนุษย์ผ่านทางหุบเหวลึกหรือไม่ก็บ่อผ่านฟ้า
เพราะโลกมนุษย์มีแสงแดดมีพลังวิญญาณ มีสภาพแวดล้อมที่เ
