ศิษย์ชิงซานที่ัยังเยาว์วัยผู้หนึ่งวางท่าทีประหนึ่งว่า ‘เชิญท่านโจมตีเข้ามาตามสบาย’ ต่อหน้าจักรพรรดิแห่งหมิงเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็ต้องรู้สึกน่าขัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวจักรพรรดิแห่งหมิงเลย
“ท่านถูกขังเอาไว้นานเกินไป”
นอกจากคำพูดประโยคนี้ จิ๋งจิ่วก็ไม่ได้อธิบายอะไรอีก
ไม่ว่าใครก็ตาม เมื่อต้องถูกคุมขังอยู่ในคุกสะกดมารมาเป็นเวลาหกร้อยกว่าปี สภาวะที่เคยได้บำเพ็ญเพียรมาจะต้องได้รับความเสียหายอย่างแน่นอน
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ ฟ้าดินและหุบเขาที่ดูงดงามแห่งนี้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของวัดไท่ฉาง ที่นี่ตัดขาดจากฟ้าดิน แล้วก็ไม่มีเพลิงและแม่น้ำแห่งหมิง ไม่สามารถบำเพ็ญเพียรที่นี่ได้ ได้แต่ต้องปล่อยให้พลังวิญญาณที่อยู่ภายในร่างกายหรือไม่ก็ดวงจิตค่อยๆ แตกสลายไปอย่างช้าๆ ค่อยๆ หายไปในความว่างเปล่าอันมืดมิดแห่งนั้น
จากการคำนวณของจิ๋งจิ่ว ความแข็งแกร่งของจักรพรรดิแห่งหมิงในเวลานี้อย่างมากก็มีเพียงแค่หนึ่งในร้อยส่วนของเมื่อในอดีต
แต่ถึงแม้จะเป็นจักรพรรดิแห่งหมิงที่อ่อนแอแค่ไหน แต่นั่นยังคงเป็นจักรพรรดิแห่งหมิงอยู่
ผู้ฝึกกระบี่ขั้นมิประจักษ์ระดับกลางผู้หนึ่งไม่มีทางที่จะเอาชนะเขาได้
จักรพรรดิแห่งหมิงมองจิ๋งจิ่ว ในดวงตาไม่มีอารมณ์ใดๆ เขากล่าวว่า “แต่ก็เพียงพอที่จะฆ่ามดปลวกอย่างเจ้าได้”
คำตอบของจิ๋งจิ่วยังคงเรียบง่าย มีเพียงแค่คำเดียว
เชิญ
เพลิงวิญญาณไร้สีไร้รูป แล้วก็ย่อมต้องยากที่จะคาดการณ์ใดๆ ได้
ภายในใจจิ๋งจ
