ิ่วพลันเกิดความรู้สึกอย่างหนึ่ง เพลิงวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนถาโถมเข้ามาในโลกแห่งนี้
จากนั้นเพลิงวิญญาณที่ไร้สีไร้รูปเหล่านั้นก็พุ่งออกมาจากหญ้าสีเขียว ดอกไม้สีม่วง ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม ดูไปคล้ายกับว่าดอกไม้ใบหญ้าและท้องฟ้าเหล่านั้นถูกฉาบเอาไว้ด้วยสีที่เจือจางอย่างมากชั้นหนึ่ง
ในสายตาของเขาพลันเต็มไปด้วยก้อนสีที่ดูจางอย่างมาก ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ล้วนแต่มีก้อนสีนี้อยู่
ที่แปลกอย่างมากก็คือ เพลิงวิญญาณที่มีสีจางๆ เหล่านี้ไม่เหมือนกับเพลิงวิญญาณของหมิงซือที่เขาเคยเจอมา มันให้ความรู้สึกที่มีชีวิตชีวาอย่างมาก
นี่น่าจะเป็นบัญชาเพลิงวิญญาณที่เขาอยากเรียน
“มอบลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงมา หรือไม่ก็ตาย”
จักรพรรดิแห่งหมิงมองเขาพลางกล่าว “เจ้ารู้ว่าข้าสังหารเจ้าได้โดยไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ท่านไม่กลัวว่าจะทำให้มังกรตัวนั้นรู้ตัว?”
จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าว “ตอนนั้นพวกเขาเคยรับปากข้าว่าที่นี่คือโลกของข้า ไม่อย่างนั้นข้าคงจะปลิดชีพตัวเองไปนานแล้ว มีหรือที่ข้าจะปล่อยให้พวกเขาใช้ข้าไปข่มขู่โลกด้านล่าง?”
จิ๋งจิ่วมองเขาเงียบๆ ไม่ได้กล่าวกระไร แต่ความหมายกลับชัดเจน
เมื่อหกร้อยปีก่อน เผ่าพันธุ์มนุษย์ใช้ประโยชน์จากความเชื่อใจของเขา จับเขามาขังไว้ในคุกสะกดมารแห่งนี้ หรือว่าผ่านมาหกร้อยปีแล้ว ท่านยังเชื่อในสิ่งที่พวกเขาพูดอยู่อีก?
“หากมังกรตัวนั้นรู้ตัว เจ้าก็จะตายเหมือนกัน แต่ไม่ว่าข้าจะทำอะไรที่
