บเงื่อนไขของจิ๋งจิ่ว เพียงแค่ต้องการหาข้ออ้างเพื่อทำให้ตนไม่เสียหน้าเท่านั้น เช่นนั้นดูแล้วเรื่องนี้ก็น่าจะจัดการได้ไม่ยาก
จริงอยู่ที่เรื่องนี้จัดการไม่ยาก แต่ว่ามันช่างน่าขันยิ่งนัก
แม้แต่จิ๋งจิ่วผู้ซึ่งต่อให้ทุกสรรพสิ่งมลายหายไปตรงหน้าก็ยังไม่กระพริบตาก็ยังต้องตกตะลึงอยู่ครู่ใหญ่
“เจ้าอย่ามองข้าแบบนี้สิ”
จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “หากเจ้าต้องอยู่ที่นี่เป็นเวลาหกร้อยปีเหมือนอย่างข้า เจ้าก็จะรู้เองว่าการที่มียุงฝูงหนึ่งมาวนเวียนอยู่ข้างกายทุกวันนั้นมันน่ารำคาญแค่ไหน”
จิ๋งจิ่วกล่าวอย่างจริงจังว่า “หากมียุงก็ควรจะตีให้ตาย ตีตายแล้วก็ไม่มียุง”
นี่เป็นคำพูดเหลวไหล
เมื่อนานมาแล้วก็เคยได้บอกไปแล้ว คำพูดเหลวไหลมักจะเป็นเรื่องจริง
เช่นนั้นสาเหตุที่จักรพรรดิแห่งหมิงจัดการปัญหายุ่งยากนี้ไม่ได้ก็ย่อมเป็นเพราะว่าปัญหานี้มันได้ก้าวข้ามขอบเขตแห่งความจริงไปแล้ว
ยุงในคุกสะกดมาร ตีไม่ตาย
จิ๋งจิ่วฟังไม่เข้าใจ
จักรพรรดิแห่งหมิงบอกเล่าถึงการคาดเดาที่ตัวเองครุ่นคิดอย่างยากลำบากหลังอยู่ในนี้มาเป็นเวลาหกร้อยปี
—-วัดไท่ฉางตัดขาดจากฟ้าดิน ไม่มีนิยามของคำว่าเวลาและความว่างเปล่า ไม่มีการเปลี่ยนแปลงตลอดกาล ยุงเป็นส่วนหนึ่งของวัดไท่ฉาง เช่นนั้นก็ย่อมไม่เปลี่ยนแปลง
เมื่อไม่เปลี่ยนแปลง ก็ไม่มีวันตาย
เมื่อได้ยินการคาดเดานี้ จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
เขายังรู้สึกว่าเรื่องนี้ไร้สาระเกินกว่าจะเป็นเรื
