ลู่กั๋วกงเตรียมตัวพร้อมแล้ว
เขาเอาเรื่องนี้ทูลฮ่องเต้ ตัดสินใจว่านับแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะกลายเป็นขุนนางที่ขยันขันแข็งมากที่สุด ทุกวันจะมานั่งดื่มชาอยู่ที่วัดไท่ฉาง
ขณะเดียวกันเขาก็ขอให้ฝ่าบาทส่งลู่หมิงซึ่งเป็นผู้สืบทอดของตนไปทำงานยังมณฑลหนานเหอเป็นเวลาสามปี
หลังจากสามปีไปแล้วหากไม่มีปัญหาอะไร จิ๋งจิ่วกลับมา เช่นนั้นลู่หมิงถึงจะกลับมายังเมืองเจาเกอ แต่ถ้าจิ๋งจิ่วไม่กลับมา เขาก็จะอาศัยเส้นสายของตระกูลกู้ไปเข้ากับทางชิงซาน
ลู่กั๋วกงยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองไปทางด้านนอกห้องโดยไม่ให้มีใครสังเกตเห็น
รถที่คลุมด้วยผ้าสีดำหายไปแล้ว
เขาแอบถอนใจ หวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
รถที่คลุมผ้าสีดำมาถึงส่วนลึกของวัดไท่ฉาง ทะลุผ่านป่าไผ่ วิ่งไปตามถนนเส้นหนึ่ง
ถนนปูเอาไว้ด้วยหินกรวดแม่น้ำ ล้อรถบดไปบนหินส่งเสียงดังครึกๆ
เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ เพราะถนนค่อยๆ ลาดลงกลายเป็นเนิน สุดท้ายเข้าไปยังใต้ดิน
เจ้าหน้าที่ที่อยู่ที่นี่สวมชุดสีดำ บนชุดปักรูปกรงเล็บมังกรเอาไว้ข้างหนึ่ง ดูน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของวัดไท่ฉาง
เจ้าหน้าที่สองสามคนใช้โซ่เหล็กล่ามรถเอาไว้ตรงหน้ากำแพงหิน
บนกำแพงหินมีรูปเซียนและทะเลเมฆแกะสลักเอาไว้ ไม่รู้ว่าเป็นบรรพจารย์ของสำนักไหน
แสงสว่างพลันหายไป บริเวณรอบๆ ตกอยู่ในความมืด
รถคันนั้นค่อยๆ จมลงไปใต้ดิน คล้ายกับสัตว์ที่จมลงไปในโคลน ไร้ซึ่งซุ่มเสียง แต
