์ที่ข้าเลือกให้เขาคือกู้ชิง กู้ชิงจัดการเรื่องต่างๆ ได้เหมาะสม ความคิดละเอียดรอบคอบ สุภาพเรียบร้อย น่าจะเข้ากันได้กับจิ่งเหยา”
พระสนมหูย่อมต้องรู้ว่ากู้ชิงเป็นใคร
ตระกูลกู้เป็นตระกูลใหญ่ของดินแดนทางใต้ หลายปีมานี้คอยสนับสนุนนางในการวางแผนการในราชสำนักอย่างเงียบๆ
ที่สำคัญที่สุดก็คือนางยากที่จะลืมชายหนุ่มที่ไม่แม้กระทั่งเหลือบมองนางตอนที่อยู่ในตำหนักเมื่อครั้งนั้นได้
อีกทั้งเขายังกล่าวคำพูดที่ฟังดูโหดร้ายกับนาง
หากเป็นชายคนนั้น…นางย่อมไม่ยินดี
พระสนมหูกำลังคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นใบหน้าของจิ๋งจิ่ว นางพลันรู้สึกว่าหากตนเองปฏิเสธ อาจจะพลาดอะไรหลายๆ อย่างไปได้
นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ได้”
……
……
เมื่อกลับมาถึงเรือน จิ๋งจิ่วได้เขียนจดหมายส่งกลับไปยังชิงซานฉบับหนึ่ง
จดหมายฉบับนี้มอบให้กู้ชิง เขาเขียนระบุเอาไว้ในจดหมายเล็กน้อยว่าเป็นเรื่องอะไร
การสั่งสอนองค์ชายอาจจะส่งผลกระทบต่อการบำเพ็ญเพียร แต่ก็แค่ไม่กี่ปีเท่านั้น ไม่ถือว่าเสียเวลาอะไร
จิ๋งจิ่วส่งจดหมายให้ลู่กั๋วกงพลางกล่าวว่า “หลังกู้ชิงมาถึงแล้ว เจ้าก็จัดการให้เขาเข้าวัง ให้เขาสอนจิ่งเหยาเรียนหนังสือสองปี”
ลู่กั๋วกงรู้สึกว่าจดหมายฉบับนี้หนักอึ้งเหมือนดั่งขุนเขา
ข่าวกู้ชิงกลายเป็นอาจารย์ขององค์ชายเล็กจะต้องแพร่กระจายไปทั่วทั้งแผ่นดินอย่างรวดเร็วแน่นอน
นี่คือการชักกระบี่ของชิงซานอย่างนั้นหรือ?
จากนั้นลู่กั๋วกงคิดถึงคำพูดประ
