มาตรฐานของขั้นมิประจักษ์คือกระบี่บินสามารถซ่อนอยู่ในโอสถกระบี่ได้
ในเมื่อจิ๋งจิ่วบรรลุขั้นมิประจักษ์แล้ว เหตุใดกระทั่งเรื่องที่เป็นพื้นฐานที่สุดก็ยังทำไม่ได้?
กู้ชิงและหยวนฉวี่ต่างไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องวิธีแก้ไขเลย
อากาศภายในถ้ำพลันหยุดนิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้นยังคงอยู่แบบนั้นเป็นเวลาครู่หนึ่ง
จิ๋งจิ่วได้สติขึ้นมา ก่อนกล่าวว่า “คิดเสียว่าข้าไม่ได้พูดแล้วกัน”
กู้ชิงและหยวนฉวี่สบตากัน รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย
เจ้าล่าเยวี่ยออกความคิด
“เก็บตัวบำเพ็ญเพียรแล้วกัน”
นางคิดว่าในอดีต ที่ปรมาจารย์อาจิ่งหยางสามารถบำเพ็ญเพียรจนมีสภาวะสูงส่งถึงเพียงนั้นได้ เป็นเพราะว่าเขามักจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรบนยอดเขาเสินม่อเป็นประจำ อีกทั้งเก็บตัวครั้งหนึ่งก็เป็นเวลาร้อยปี
ไหนเลยจะเหมือนตอนนี้…ถึงแม้เจ้าจะยังเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่ง แต่หลายปีมานี้เหตุใดถึงได้เกียจคร้านถึงเพียงนี้ บำเพ็ญเพียรเองก็มิได้ตั้งใจเลย
ความจริงแล้วนี่เป็นความเข้าใจผิด
ไม่ว่าจะเป็นชีวิตก่อนนี้หรือว่าชีวิตในตอนนี้ จิ๋งจิ่วล้วนแต่ไม่เห็นด้วยกับการเก็บตัวบำเพ็ญเพียรที่พบเห็นได้บ่อยๆ ในโลกแห่งการบำเพ็ญพรต
ที่เขาไม่ค่อยออกไปจากยอดเขาเสินม่อ บอกกับโลกภายนอกว่าจะเก็บตัวร้อยปี หลักๆ แล้วเป็นเพราะไม่อยากเจอคนอื่น ไม่อยากสนใจเรื่องวุ่นวาย
ตามความคิดเขาแล้ว มีแต่ตอนที่บำเพ็ญเพียรถึงช่วงที่สำคัญที่สุดซึ่งไม่อาจถูกคนรบก
