การแต่งตั้งผู้ที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งให้มาเป็นขุนนาง ถ้าหากตำแหน่งที่มอบให้ไม่เป็นไปตามที่เขาคาดหวังเอาไว้ เขาจะทำอย่างไร?”
“ย่อมต้องยืนกรานไม่รับตำแหน่ง แบบนี้ชื่อเสียงของเขาก็จะยิ่งมากขึ้น ในอนาคตอาจจะได้รับผลตอบแทนมากกว่า…”
หยวนฉวี่กล่าว “แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจ สำนักชิงซานไม่มีตำแหน่งขุนนาง ศิษย์พี่จัวจะรออะไร?”
“สิ่งที่เขารอก็คือช่วงเวลาหนึ่ง ช่วงเวลาที่เขาสามารถมั่นใจได้ว่าตัวเองเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้บำเพ็ญพรตวัยเยาว์ของสำนักชิงซาน”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าสามารถจินตนาการภาพเหล่านั้นได้ ในช่วงเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมา มีหลายครั้งที่เขาบรรลุสภาวะได้สำเร็จ ในขณะที่กำลังดีใจ ทันใดนั้นพลันรู้ว่าในชิงซานมีศิษย์ร่วมสำนักวัยเยาว์ที่บรรลุสภาวะได้เหนือกว่าเขา ในความตกตะลึงจึงได้แต่ต้องกลับเข้าไปในถ้ำใหม่อย่างกลัดกลุ้มใจ”
กู้ชิงและหยวนฉวี่ต่างมองไปยังเจ้าล่าเยวี่ย
สถิติเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรจำนวนมากของสำนักชิงซานล้วนแต่อยู่ที่ยอดเขาเสินม่อ หากมิใช่นักพรตจิ่งหยางก็เป็นเจ้าล่าเยวี่ย
จิ๋งจิ่วนั้นหมายถึงเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขาพลางกล่าว “คาดเดาศิษย์ร่วมสำนักโดยไร้หลักฐาน ออกจะใจร้ายไปหน่อยนะ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “มิใช่คาดเดา เจ้าสำนักรับเขาไว้เป็นศิษย์คนสุดท้าย ย่อมต้องชื่นชอบเขาอย่างมาก และคนเราก็มักจะชื่นชอบคนที่คล้ายตัวเองมากที่สุด”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “แต่ข้าไม่เห็นว่าตัวข้าจะเหมื
