อนกับเจ้าตรงไหน”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ความจริงแล้วคล้ายมาก”
เจ้าล่าเยวี่ยงุนงง กล่าวว่า “วันนี้เจ้า…เหมือนจะพูดมากไปหน่อยนะ”
“เจ้าอยากให้ข้าเก็บตัว อย่างนั้นข้าก็จะเอาคำพูดที่จะพูดหลังจากนี้พูดออกมาให้หมด”
จิ๋งจิ่วมองนางพลางกล่าว “ตอนที่ข้าเก็บตัว เจ้าอย่าปล่อยให้การบำเพ็ญเพียรต้องหยุดชะงัก จะให้เขาก้าวข้ามเจ้าไปไม่ได้”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวอย่างหงุดหงิด “เจ้ากังวลตัวเจ้าเองดีกว่า”
นางเคารพจิ๋งจิ่วอย่างมาก เพียงแต่จงใจทำเป็นเฉยชาเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่ในเวลานี้นางทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
……
……
สำหรับผู้บำเพ็ญพรตแล้ว การเก็บตัวย่อมต้องเป็นเรื่องใหญ่
พวกเขาไม่เคยเห็นจิ๋งจิ่วเก็บตัวมาก่อน เคยเห็นแต่เขานอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ดังนั้นพวกเขาย่อมต้องยิ่งระมัดระวัง
เจ้าล่าเยวี่ยเขียนจดหมายกระบี่แจ้งยอดเขาต่างๆ จากนั้นเอากระบี่มิคำนึงเสียบเข้าไปในผาหิน เปิดข่ายพลังปิดกั้นทั่วทั้งยอดเขาเสินม่อเอาไว้
ประตูหินภายในถ้ำค่อยๆ ปิดลง
นางกล่าวกับกู้ชิงและหยวนฉวี่ว่า “เขาเก็บตัวครั้งนี้ไม่รู้ว่าใช้เวลากี่ปี ไม่ต้องคอยเฝ้าอยู่ที่นี่หรอก แยกย้ายกันไปก่อน อีกสองสามวันค่อยมาดูใหม่”
บริเวณหน้าผามีเสียงวานรดังขึ้นมา บนยอดเขาไร้ซึ่งผู้คน
แมวขาวค่อยๆ เยื้องย่างออกมาจากในถ้ำ หรี่ตามองดูดวงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ร่วง สีหน้าดูพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก
ข่ายพลังปิดกั้นของยอดเขาเสินม่อถูกเปิดใช้งาน มันสามารถออกมาอาบแดดได้ทุกเมื่อ ช่างมีค
