ี่เกิดขึ้นหลังจากนั้นได้ ทันทีที่ปนเปื้อนก็จะไม่สามารถสลัดหลุดได้อีก ปริมาณพิษตานที่้ต้องใช้ก็จะมีจำนวนเยอะขึ้นเรื่อยๆ พิษที่สะสมอยู่ในร่างกายก็จะมีปริมาณมากขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นร่างกายก็จะอ่อนแอลงเรื่อยๆ จนกระทั่งตายไปในที่สุด มีคนเคยคำนวณเอาไว้ว่าจำนวนผู้บำเพ็ญพรตพรรคมารที่ตายลงเพราะพิษตานในช่วงเวลาหลายร้อยปีก่อนหน้านี้มีมากกว่าจำนวนผู้บำเพ็ญพรตพรรคมารที่ตายด้วยกระบี่ของสำนักฝ่ายธรรมะเสียอีก
ในช่วงไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมา เมื่อสำนักฝ่ายอธรรมเสื่อมอำนาจ ผู้บำเพ็ญพรตวิถีมารน้อยคนนักที่จะยินดียอมจ่ายค่าตอบแทนที่เจ็บปวดขนาดนี้เพื่อแลกกับการมีสติและความก้าวหน้าในสภาวะ เรื่องแบบนี้ึจึงลดน้อยลงกว่าเดิมมาก โดยเฉพาะในช่วงร้อยปีที่ผ่านมานั้นแทบจะมิได้ยินข่าวเกี่ยวกับพิษตานเลย เหอจานไม่เคยเห็นมันกับตาตัวเองมาก่อน จนกระทั่งวันนี้
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?” เมื่อซูจึเย่ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติแล้ว เหอจานจ้องมองเขาพลางตะโกนอย่างโมโห “เจ้าจะตายเอาได้นะ!”
ซูจึเย่มองเขาเงียบๆ ก่อนถามว่า “ข้าเป็นคนพรรคมาร ทำไมถึงกลายเป็นเพื่อนของเจ้าได้?”
เหอจานพูดไม่ออก ที่กลายเป็นเพื่อนกับซูจึเย่ได้ ย่อมเป็นเพราะอีกฝ่ายมีประโยชน์ แล้วก็…มือไม่ค่อยเปื้อนเลือดมากเท่าไร
ซูจึเย่เป็นนายน้อยของพรรคมาร แต่กลับไม่ไปเที่ยวทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าสังหารคนส่งเดช ย่อมต้องเป็นเพราะเขาใจเย็นมากพอ
ในฐานะที่เป็นหน่อมารแต่กำเนิด ทุกวันต้องทนรับคว
