เพื่อจะขจัดความรู้สึกแย่ๆ เหล่านั้นออกไป นางจึงถามคำถามต่อจากเรื่องที่กู้ชิงเล่ามาเมื่อครู่นี้
เหตุใดเจ้าล่าเยวี่ยถึงได้ให้ความสำคัญกับเหลาสุราแห่งนี้ขนาดนี้?
“ข้าเพียงแต่รู้ว่านี่เป็นสถานที่ที่อาจารย์อาเจ้าฆ่าคนเป็นครั้งแรก อย่างอื่นข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”
กู้ชิงกล่าวว่า “คนที่นางฆ่าในตอนนั้นคือศิษย์ของเผ่าหมิงผู้หนึ่ง”
สีหน้าของเสี่ยวเหอพลันแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดขึ้นมาทันที
กู้ชิงส่ายศีรษะ ก่อนกล่าวว่า “เจ้าอย่าคิดฟุ้งซ่าน พวกเราไม่ได้จะฆ่าเจ้า”
เสี่ยวเหอยังคงไม่กล้าวางใจ นางจ้องมองดวงตาเขาพลางกล่าวว่า “ไม่ว่าใครต่างก็มองว่าข้าเป็นปัญหาของหลิ่วสือซุ่ย”
หากเรื่องของจั่วอี้แห่งยอดเขาปี้หูแก้ไขได้แล้ว อนาคตของหลิ่วสือซุ่ยก็จะสดใส
แต่ถ้าข้างกายเขายังคงมีปีศาจจิ้งจอกที่มีโทษหนักอยู่ เขาย่อมต้องได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้นด้วยนิสัยของหลิ่วสือซุ่ย เรื่องนี้ไม่มีทางแก้ไขได้ นอกเสียจากปีศาจจิ้งจอกตัวนั้นจะหายไป
มิน่าในตอนที่เสี่ยวเหอรู้ว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่เจ้าล่าเยวี่ยฆ่าคนเป็นครั้งแรก นางถึงได้เกิดความรู้สึกระแวงและไม่สบายใจอย่างรุนแรงขึ้นมาขนาดนี้
“หลิ่วสือซุ่ยไม่ได้มองว่าเจ้าเป็นปัญหา ดังนั้นเจ้าก็มิใช่ปัญหาของเขา ในหลักเหตุผลเดียวกัน หลิ่วสือซุ่ยก็มิใช่ปัญหาของยอดเขาเสินม่อเช่นกัน”
กู้ชิงยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “แต่ว่าตอนนี้ดูแล้ว เหมือนยอดเขาเสินม่อของข้าจะกลายเป็นปัญหาของชิง
