่ช่างเพ้อฝันจริงๆ ถึงแม้จะเหมือนแค่ไหน แต่สุดท้ายเขาก็มิใช่ศิษย์พี่”
ซือโก่วมองไปทางอุโมงค์ที่ยาวเหยียดเส้นนั้น แสดงออกถึงความเห็นด้วยและ…ความคิดถึง
“ไม่มีใบไม้สองใบที่เหมือนกันทุกอย่าง แล้วก็ไม่มีคนที่จะเหมือนกันทุกอย่างเช่นกัน”
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวต่อว่า “ศิษย์พี่พูดถูก พวกเราไม่มีทางที่จะย่ำลงไปในแม่น้ำสายเดิมได้”
ซือโก่วมองเขาอย่างเห็นใจ
มันรู้ว่าจิ๋งจิ่วยอมเสี่ยงที่จะถูกพบเห็นเพื่อมาพบตนเอง นอกจากเพื่อพาศิษย์คนนั้นไปแล้ว เขาย่อมต้องมีคำถามที่อยากจะถาม
“เจ้าเป็นคนปล่อยศิษย์พี่ไปใช่ไหม?” จิ๋งจิ่วถาม
ซือโก่วมองเขาอย่างเงียบๆ ก่อนจะใช้จิตจำแนกตอบคำถามออกไป
“ไม่ใช่”
“แต่ตอนเขาออกไป เจ้าก็ไม่ได้หยุดเขา”
“ตอนที่เจ้าจับเขามาขังไว้ที่นี่ ข้าก็ไม่ได้ห้ามเจ้าเช่นกัน”
………………………………..
