ข่มยอดเขาเสินม่อเอาไว้
ทุกคนต่างมองหลิ่วสือซุ่ยเป็นคนของยอดเขาเสินม่อไปโดยปริยาย ยิ่งไปกว่านั้นหลายวันมานี้ปีศาจจิ้งจอกแห่งเมืองอิ้งเฉิงตัวนั้นก็อาศัยอยู่แต่บนยอดเขาเสินม่อ
หลายคนมองว่านี่เป็นเพราะยอดเขาเสินม่อควบคุมได้ไม่ดี ต่อให้เจ้าล่าเยวี่ยและคนอื่นๆ จะเป็นอัจฉริยะอย่างไร สุดท้ายเวลาที่ใช้บำเพ็ญเพียรก็ยังน้อยเกินไป สภาวะไม่สูงส่งพอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรากฐานของยอดเขาเลย
ในเวลานี้เมื่อมองไปแล้ว คนที่อยู่บนยอดเขาเสินม่อช่างอ้างว้างโดดเดี่ยวเสียจริง
เสี่ยวเหอรู้สึกไม่สบายใจ นางเงยหน้าขึ้นมามองกู้ชิง
กู้ชิงไม่มีการตอบสนองใดๆ
แต่ในกลุ่มคนกลับมีการตอบสนองออกมา
เยาซงซานและศิษย์คนอื่นๆ ของยอดเขาเหลี่ยงว่างเดินเข้าไปพูดคุยกับกู้ชิงสองสามประโยค
จากนั้นศิษย์น้องอวี้ซานจากยอดเขาซั่งเต๋อก็เดินเข้าไป ก่อนจะยิ้มอย่างเขินอายขึ้นมา ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร
หยวนฉวี่ยิ้มเล็กน้อย มิได้ว่าอะไร แสดงออกว่าข้าเข้าใจเจ้า เจ้าเพียงแค่หน้าบางไปหน่อย ไม่กล้าที่จะเป็นฝ่ายก้าวออกมาก่อน
ศิษย์หนุ่มสาวทยอยเดินเข้าไป บ้างก็พูดคุยกับกู้ชิงและหยวนฉวี่สองสามประโยค บ้างก็แสร้งทำเป็นสอบถามถึงความเป็นมาของเสี่ยวเหออย่างสงสัยใคร่รู้
หลินอู๋จือไม่ได้เข้าไป หากแต่มองดูยิ้มๆ มิได้กล่าวกระไร เขารู้ว่าศิษย์หนุ่มสาวเหล่านี้กำลังแสดงออกว่าสนับสนุนยอดเขาเสินม่อ
จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยยังอายุน้อย ถือเป็นเรื่องร้ายแล้วก็เรื่องดีสำหร
