ารถเข้าใจได้ ในใจครุ่นคิดว่าความคิดของนักพรตไท่ผิงช่างแปลกประหลาดเสียจริง
นี่เป็นเพราะจิ๋งจิ่วไม่ได้บอกความคิดของไท่ผิงออกมาจนหมด มิเช่นนั้นเจ้าล่าเยวี่ยคงไม่รู้สึกแปลก หากแต่จะเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างมากแทน
ก็เหมือนอย่างจิ๋งจิ่วในเวลานี้ ถึงแม้จะผ่านมาหลายร้อยปีแล้ว แต่เมื่อคิดถึงความคิดของไท่ผิงขึ้นมาอีกครั้ง เขายังคงรู้สึกเย็นยะเยือกอย่างมากอยู่
บนโลกนี้ สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหนาวเย็นและไม่สบายใจได้นั้นมีอยู่น้อยมาก ความคิดอันชั่วร้ายอันนั้นย่อมต้องอยู่ในอันดับแรก
“แต่ความจริงก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าในความคิดของคนผู้นั้น อย่างนั้นก็มีบางส่วนที่ถูกอยู่”
จิ๋งจิ่วกล่าว “หากไม่เป็นเพราะเขารับเอาหลิ่วฉือและหยวนฉีจิงเป็นศิษย์ไว้แต่แรก การจะเอาชิงซานกลับมาคงไม่ง่ายดายเช่นนั้น”
แน่นอน ลำพังแค่มีหลิ่วฉือและหยวนฉีจิงคอยช่วยนั้นยังไม่พอ อาจารย์อาและอาจารย์ลุงเหล่านั้น แล้วยังมีเหล่าผู้อาวุโสที่อยู่ในยอดเขาซ่อนเร้นล้วนแต่สภาวะสูงส่งเป็นอย่างมาก ถึงแม้เขาและศิษย์พี่จะแข็งแกร่ง แต่การจะบดขยี้อีกฝ่ายทั้งหมดยังคงเป็นเรื่องที่เปลืองแรงอย่างมาก ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีกำลังจากที่อื่น
นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าล่าเยวี่ยได้ฟังความลับเมื่อในอดีตเหล่านั้น นางลืมตาโตพลางกล่าว “หรือว่านักพรตไท่ผิงไปขอความช่วยเหลือจากภายนอก?”
“เรื่องของชิงซาน จะให้คนอื่นสอดมือเข้ามายุ่มย่ามได้อย่างไร”
จิ๋งจิ่วมองไป๋
