กุ่ยที่อยู่ในอ้อมอกนาง
เจ้าล่าเยวี่ยเข้าใจความหมายของเขา ร่างกายที่เดิมเคยชินแล้วกลับแข็งเกร็งขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนกล่าวว่า “เหล่าผู้พิทักษ์ควรจะรักษาจุดยืนที่เป็นกลางมิใช่หรือ?”
ไป๋เจ่าลืมตามองจิ๋งจิ่ว มิได้กล่าวกระไร จากนั้นหลับตาลงอีกครั้งแล้วนอนหลับต่อ
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ผู้พิทักษ์เองก็เป็นผู้บำเพ็ญพรต ย่อมต้องมีความปรารถนาของตัวเองอยู่ ไม่ว่าจะเป็นการบรรลุเป็นเซียน หรือว่าอายุขัยที่มากกว่าเดิม”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “นักพรตไท่ผิงไปสัญญาอะไรกับพวกเขาเอาไว้?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ตอนนั้นเขาพูดเพียงแค่ประโยคเดียว”
เป็นเพราะประโยคนั้น ผู้พิทักษ์สองท่านจึงมายืนอยู่ข้างศิษย์พี่และเขา พวกเขาถึงได้สามารถสยบแต่ละยอดเขา และควบคุมสถานการณ์ในชิงซานมาได้จนถึงทุกวันนี้
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวถามอย่างสงสัย “พูดว่าอะไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “หนึ่งคนบรรลุ ไก่หมาขึ้นสวรรค์”
เจ้าล่าเยวี่ยถึงได้รู้ว่าที่แท้เป็นซือโก่วและท่านอินเฟิ่ง
ในตอนที่ศิษย์ชิงซานจะผ่านจากประตูนอกสำนักเข้ามายังธารสี่เจี้ยน พวกเขาจะต้องเข้าไปในหอเล็กหลังหนึ่ง ภายในหอมีภาพเหมือนของบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ชิงซานแขวนเอาไว้อยู่ ภาพที่สะดุดตาที่สุดในนั้นก็คือภาพเหมือนของเจ้าสำนักรุ่นก่อนๆ ไม่มีใครเคยคิดมาก่อนว่าลำดับการจัดวางภาพเหมือนเหล่านั้นดูเหมือนเรียบง่าย แต่ความจริงแล้วกลับแอบซ่อนความลับเอาไว้อย่างมากมาย
สำหรับพวกเขาแล้ว การสืบทอดของชิงซานไม่เคยข
