หิน
พื้นผิวเสาหินมีรอยขีดข่วนกระจายอยู่สิบกว่ารอย ดูเหมือนใบไผ่อย่างไรอย่างนั้น คล้ายไม่มีระเบียบ แต่ความจริงแล้วกลับมุ่งตรงไปยังที่ใดที่หนึ่ง
สายตาของฟางจิ่งเทียนมองไล่ตามรอยขีดข่วนที่ดูเหมือนใบไผ่เหล่านั้น สุดท้ายไปหยุดอยู่ตรงที่ที่หนึ่ง
ภายในหมอกตรงนั้นมีเงาดำปรากฏตะคุ่มๆ
“ไม่มีหนึ่ง แล้วสองล่ะ?”
ฟางจิ่งเทียนมองดูตรงนั้นพลางกล่าว “เหลยพั่วอวิ๋นเอาแต่ตะโกนประโยคนี้ก่อนตาย ตอนอยู่ในคุกกระบี่ก็ตะโกน หลังหนีออกมาแล้วก็ยังตะโกน”
หมอกตรงนั้นพลันหมุนวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เงาดำมิได้ปรากฏกาย แต่เห็นได้ชัดว่าคอยสังเกตดูอยู่
ฟางจิ่งเทียนกล่าวต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ตอนนี้พวกเรามั่นใจแล้วว่าสองอยู่ที่ตัวหลิ่วสือซุ่ย เช่นนั้นข้าอยากถามว่า หนึ่งล่ะ?”
………………………
