ว่า “เสี่ยวผิงโชคไม่เลวเลยนะเนี่ย”
อาจารย์อาเหมยหลี่ยิ้มๆ กล่าวว่า “ดูให้แน่ก่อนว่าคนที่ยอดเขาเสินม่อมาหาใช่เขาหรือเปล่า”
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มที่ชื่อผิงหย่งเจียก็ถูกเรียกออกมา
กู้ชิงมองดูเขาพลางกล่าวถามว่า “เมื่อหลายวันก่อนเจ้าไปที่ยอดเขากระบี่มาใช่หรือเปล่า?”
ผิงหย่งเจียใบหน้าขาวซีด ในใจครุ่นคิด หรือจะมีคนรู้เรื่องที่ตนเองลบหลู่ร่างของอาจารย์รุ่นก่อนเข้าแล้ว? จึงกล่าวเสียงสั่นเครือว่า “เคยไปขอรับ…”
กู้ชิงถามต่อว่า “ได้เห็นอาจารย์สองท่านนั้นในยอดเขากระบี่หรือเปล่า?”
ผิงหย่งเจียคิดว่าตัวเองไม่รอดแน่นอนแล้ว จึงกล่าวด้วยสีหน้าสำนึกผิด “ศิษย์สายตาไม่ดี ไม่รู้ว่านั่นคือ….”
กู้ชิงยิ้มขึ้นมา ในใจครุ่นคิดว่านิสัยคล้ายยอดเขาเสินม่อจริงๆ ด้วย ไม่แปลกที่อาจารย์จะถูกใจ
เขามิได้กล่าวกระไรอีก คารวะหลินอู๋จือและเหมยหลี่ ก่อนจะขี่กระบี่บินจากไป
ผิงหย่งเจียยืนงืนงงอยู่กับที่ ใบหน้าสับสน ในใจคิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น?
อาจารย์อาเหมยหลี่และหลินอู๋จือยิ้มให้ศิษย์หนุ่มคนนั้นพลางกล่าวว่า “ยินดีด้วย”
……………………………………………………….
[1]ขอหนังเสือจากเสือ หมายถึง ทำเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้
