ด้ต่ำต้อย หลายปีมานี้พวกเขาคอยสอนลูกศิษย์ที่เพิ่งจะเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักอยู่ในธารสี่เจี้ยน หลายๆ คนมองว่านี่เป็นเรื่องที่น่าเสียดาย แต่หลายๆ กลับรู้สึกเคารพพวกเขาเป็นอย่างมาก รวมไปถึงกู้ชิงด้วย
กู้ชิงยิ้มพลางคารวะ กล่าวว่า “ข้าอยากหาคนคนหนึ่งขอรับ”
หลินอู๋จือและอาจารย์อาเหมยหลี่สบตากัน ต่างคนต่างมองเห็นความคิดของอีกฝ่าย จึงถามขึ้นมาพร้อมกันว่า “ใคร?”
กู้ชิงนึกถึงภาพที่อาจารย์บรรยายให้ฟังก่อนจากไป จึงใช้นิ้วมือวาดเป็นใบหน้าหนึ่งขึ้นมาในอากาศ
ภาพที่ใช้นิ้วมือวาดออกมาในอากาศมิได้ใกล้เคียงกับความจริงแม้แต่น้อย แต่หลินอู๋จือกลับมองเห็นอย่างชัดเจน เขากล่าวอย่างแปลกใจเล็กน้อย “ผิงหย่งเจีย?”
กู้ชิงกล่าวว่า “ดูเหมือนพรสวรรค์ของเขาจะทำให้ศิษย์พี่ประทับใจมากทีเดียวนะขอรับ”
หลินอู๋จือส่ายศีรษะพลางกล่าว “จริงอยู่ที่พรสวรรค์ของเด็กคนนี้ไม่เลว แต่นิสัย…ค่อนข้างแปลกไปเสียหน่อย เอาแต่คิดฟุ้งซ่านทั้งวัน”
อาจารย์อาเหมยหลี่ถามอย่างสนใจ “เจ้าจะรับศิษย์หรือ?”
กู้ชิงยิ้มพลางกล่าว “ตัวข้ายังฝึกกระบี่ได้ไม่ดีเลย ไหนเลยจะมีคุณสมบัติไปรับศิษย์ได้ นี่เป็นความคิดของอาจารย์น่ะขอรับ”
หลินอู๋จือสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย กล่าว
