็นนายน้อยของสำนักเสวียนอินมาตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว สำนักเสวียนอินมิได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับข้าอีก”
ไป๋เจ่ามิได้กล่าวกระไรอีก หากแต่ถามว่า “เหอจานไปเมืองไป๋เฉิง เจ้ามาหาศิษย์พี่ข้าทำไม?”
ซูจึเย่จ้องมองดวงตาของนาง กล่าวว่า “เม็ดบัวพันปีอยู่ในมือเจ้า เจ้าน่าจะรู้ว่าแผนการในตอนแรกสุดของข้ากับถงเหยียนคืออะไร”
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “ศิษย์พี่เคยบอกข้าแล้ว แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ต่อให้เจ้าได้รับความเชื่อใจจากเทพกระบี่ แล้วเจ้าจะฆ่าเขาได้อย่างไร?”
ซูจึเย่กล่าวว่า “ข้าเคยบอกเขาว่ามีวิธี เพราะข้าเพิ่งจะรู้ว่ามีคนที่น่ากลัวอย่างมากสองคนอยากจะจัดการซีไห่”
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “กระทั่งเจ้ายังรู้สึกว่าน่ากลัว แล้วไปร่วมมือกับพวกเขา นั่นมิเท่ากับเป็นการไปขอหนังเสือจากเสือหรอกหรือ[1]?”
ซูจึเย่กล่าว “คนที่ข้าต้องการพบคือนักพรตไป๋และนักพรตถาน”
เขาเคยเป็นนายน้อยของสำนักเสวียนอิน ขึ้นชื่อเรื่องพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม ในตอนนั้นเรียกได้ว่าเหนือกว่าลั่วไหวหนานเสียอีก แต่เขาก็ยังไม่มีคุณสมบัติที่จะเจรจากับนักพรตทั้งสองของสำนักจงโจว
เช่นนั้นก็มีเพียงคำอธิบายเดียว เขาก็คือคนกลางที่เป็นตัวแทนของคนที่น่ากลัวอย่างมาก
