ครั้นได้ยินคำพูดของเจ้าล่าเยวี่ย ไป๋เจ่านิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
“หากถึงวันนั้นจริงๆ เจ้าจะไม่ผิดหวังหรือ?”
นางพลันถามขึ้นมา
คำถามนี้นางเคยถามหลิ่วสือซุ่ยตอนอยู่ในหอสี่เจี้ยนมาแล้ว
“ไม่ แค่ได้เคยเดินร่วมกันบนหนทางสู่สวรรค์ก็ถือเป็นโชคดีแล้ว”
คำตอบของเจ้าล่าเยวี่ยเหมือนกับหลิ่วสือซุ่ย แต่เหตุผลไม่เหมือนกัน
เคยได้เดินด้วยกันก็พองั้นหรือ?
ไป๋เจ่ารู้สึกไม่ค่อยไม่เข้าใจ จึงกล่าวว่า “หรือไม่คิดอยากจะได้มากกว่านั้น?”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “เมื่อนานมาแล้วข้าก็เคยคิดเช่นนี้…”
นางคิดถึงตอนที่ตัวเองกับจิ๋งจิ่วออกมาจากสวนดอกเหมยเก่า จิ๋งจิ่วเตรียมจะบอกนางถึงตัวตนที่แท้จริงของงเขา แต่ถูกนางปฏิเสธ
เพราะนางไม่กล้ารู้คำตอบนั้น
ก็เหมือนกับคำว่าอยากนี้ นางก็ไม่กล้าคิดอยากอีก
นางมิได้เสียใจเพราะเหตุนี้ แล้วก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังกับตัวเอง
สายตามองดูเมฆขาวที่ลอยมากระทบใบหน้า ใบหน้าของนางเผยให้เห็นรอยยิ้มจริงใจ ลักยิ้มปรากฏขึ้นมา ดวงตาสีขาวดำดูมีเสน่ห์ยิ่งนัก
ได้บำเพ็ญเพียรด้วยกันอยู่บนยอดเขาเสินม่อ ยังจะมีอะไรไม่พอใจอีกล่ะ?
หากกลายเป็นคู่รักบำเพ็ญพรตจริงๆ รวมร่างกายบำเพ็ญเพียร มันจะต่างจากตอนนี้ตรงไหน?
ก็แค่มีเรื่องหญิงชายเพิ่มขึ้นมาเท่านั้น
“….ตอนที่อยู่ในเมืองซางโจว ข้าเคยเห็นกิจกรรมความรักของหญิงชาย ดูน่าสนใจ แต่มันไม่ได้น่าสนใจอะไรขนาดนั้น ไม่ควรค่าที่จะไปคิดถึงเรื่องนี้มากนัก”
ระหว่า
