เสี่ยวเหอนั่งยองๆ อยู่ริมผา ตั้งใจมองดูกาเหล็กที่อยู่บนเตา ฟังเสียงน้ำที่ดังออกมา ไม่รู้ว่านางจะเปลี่ยนชาเหมาเจียนเป็นชาอะไร
กู้ชิงพาไป๋เจ่าเยี่ยมชมยอดเขารอบหนึ่ง
สำหรับผู้บำเพ็ญพรตทุกคนแล้ว ถ้ำของนักพรตจิ่งหยางล้วนแต่ถือได้ว่าเป็นทิวทัศน์ที่ควรค่าแก่การเยี่ยมชมมากที่สุด
ชาในกาเหล็กต้มเสร็จแล้ว เสี่ยวเหอยกกาเดินเข้าไปในถ้ำ กู้ชิงเองก็พาไป๋เจ่าเดินเข้าไป จากนั้นนั่งลงประจำที่
เจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน หยวนฉวี่และกู้ชิงยืนขนาบข้าง เสี่ยวเหอกำลังแบ่งชา สีหน้ายังคงดูตั้งใจ คล้ายมองไม่เห็นอะไรอย่างอื่นทั้งนั้น
นี่เป็นการรับแขกอย่างเป็นทางการครั้งแรกของยอดเขาเสินม่อ
เมื่อเห็นภาพนี้ ไป๋เจ่ารู้สึกเหมือนมีความหมายอะไรบางอย่างแอบซ่อนอยู่ หลังครุ่นคิดเล็กน้อยก็เหมือนจะเข้าใจ ในใจลอบถอนใจเบาๆ สีหน้าดูอ่อนโยนลง
หยวนฉวี่มองกู้ชิง ในใจครุ่นคิดว่าพวกเราทำเกินไปหรือเปล่า
กู้ชิงสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีการตอบสนองใดๆ
บรรยากาศภายในถ้ำค่อนข้างกระอักกระอ่วน จิ๋งจิ่วรู้สึกแปลกใจ กล่าวว่า “นี่มันอะไรกัน?”
ไป๋เจ่ายิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “อาจเป็นเพราะข่าวลือนั้นกระมัง”
จิ๋งจิ่วงุนงง เขาไม่รู้เรื่องข่าวลือนั้นจริงๆ เพราะไม่มีคนบอกเขา
ผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวมักจะเป็นคนที่รู้ความจริงเป็นคนสุดท้าย ประโยคนี้ถูกต้องเสมอ
เจ้าล่าเยวี่ยเองก็ไม่ทราบเรื่องข่าวลือ นางมองกู้ชิง
กู้ชิงรู้สึกตกใจ ในใจ
