เมื่อได้ยินเสียงทะเลาะดังออกมาจากด้านในถ้ำ กั้วหนานซานและคนอื่นๆ ต่างรู้สึกไม่สบายใจ แล้วก็ไม่เข้าใจ
ผู้อาวุโสไป๋หรูจิ้งเป็นผู้บำเพ็ญพรตขั้นแหวกทะเล นิสัยเยือกเย็น ใจแห่งเต๋าสันโดษ หลิ่วสือซุ่ยไปพูดอะไรถึงทำให้เขาโมโหขนาดนี้?
สำหรับพวกเขาแล้ว จริงอยู่ที่ไป๋หรูจิ้งนั้นไม่ค่อยดีกับหลิ่วสือซุ่ยเท่าไร ถึงแม้ตอนนั้นหลิ่วสือซุ่ยจะแอบขโมยกินตานปีศาจจริงๆ แต่เหตุใดถึงต้องเย็นชาขนาดนี้ แต่ก็เหมือนอย่างที่กู้หานว่าไว้ อาจารย์ยังไงก็ยังเป็นอาจารย์….
เสียงแตกที่ดังชัดเจนเสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่รู้ว่าของสิ่งใดถูกขว้างแตก ถ้ำเปิดออก หลิ่วสือซุ่ยเดินออกมา
กั้วหนานซานและกู้หานเดินเข้าไป บนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกกังวล
หลิ่วสือซุ่ยส่ายศีรษะ มิได้กล่าวกระไร
กู้หานตบบ่าเขา พาเขาเดินลงจากเขา
แสงอาทิตย์ถูกใบไผ่ตัดขาด ตกกระทบลงบนใบหน้าของหลิ่วสือซุ่ย เป็นดวงๆ และเฉยชา สีหน้าเขาเรียบเฉยเป็นอย่างมาก
ไผ่สีเขียวที่ไม่มีคนดูแล ดูเป็นธรรมชาติที่สุด
……
……
ในยอดเขาปี้หู ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยต้นไม้
ระหว่างหน้าผามีต้นสน มีต้นหวาย มีต้นแปะก๊วย แล้วก็มีต้นไผ่
โดยเฉพาะริมทะเลสาบบนยอดเขา ต้นไผ่ตั้งเรียงเป็นป่า ยาวสุดลูกหูลูกตา เวลาที่ลมพัดมาจะขยับโยกไหวไปมาเล็กน้อย เหมือนกับน้ำที่อยู่ในทะเลสาบอย่างไรอย่างนั้น
ตำหนักเต๋าที่อยู่บนยอดเขาปี้หูก็อยู่ในป่าเช่นกัน แสงอาทิตย์ส่องเข้าไปในตำหนัก ทำให้ดูสงบและสวยงามขึ้นมา แสงอาทิ
