เรื่องบางเรื่อง ไม่เข้าใจก็คือไม่เข้าใจ อย่าว่าแต่จะใช้เวลาเก้าวัน แม้นจะให้เวลาจิ๋งจิ่วชั่วชีวิต ก็อย่าได้หวังว่าเขาจะเข้าใจ
หลิ่วสือซุ่ยเข้าใจในจุดนี้ จึงไม่มีความคิดที่จะช่วยคุณชายอีก เตรียมกล่าวเรื่องสุดท้ายจบแล้วก็จะจากไป
“อาจารย์ในสำนักคล้ายมีเรื่องบางเรื่องอยากจะถามข้า”
เขามองจิ๋งจิ่วพลางกล่าว “หลายปีมานี้เกิดเรื่องต่างๆ มากมาย แต่ข้าคิดว่าในเมื่อพวกเขาจะถาม ก็ต้องเป็นเรื่องที่ตอนนี้พวกเขาไม่รู้ ข้าควรจะทำอย่างไรดีขอรับ?”
ความจริงเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะใช่เรื่องนั้นหรือเปล่า
เรื่องนั้นเก็บซ่อนอยู่ภายในใจเขามาหลายปี ก่อนหน้านี้ตอนที่ศิษย์พี่เจี่ยนหรูอวิ๋นพูดประโยคนั้น ความรู้สึกไม่สบายใจอันนั้นมันก็ไหลทะลักออกมา
จิ๋งจิ่วรู้ว่าเรื่องนั้นคืออะไร
แล้วก็มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้
เขากล่าวกับหลิ่วสือซุ่ยว่า “เรื่องราวมาถึงแล้วค่อยว่ากัน คิดไปก่อนล่วงหน้า ไม่มีประโยชน์”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิด พบว่าคุณชายยังคงเป็นเหมือนเมื่อก่อน จึงมิได้กล่าวกระไรอีก หมุนตัวพาเสี่ยวเหอลงจากยอดเขาไป
เมื่อเดินอยู่ในภายป่าที่มีต้นไม้หนาทึบ วานรพลันเงียบหายไป เสี่ยวเหอกลับยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
นางฟังไม่เข้าใจว่าหลิ่วสือซุ่ยคุยอะไรกับจิ๋งจิ่วกันแน่ แล้วก็เตรียมจะจัดการเรื่องตัวเองอย่างไร
ตรงบริเวณหน้าผาที่อยู่ต่ำลงมากจากยอดเขาหลายร้อยข้าง ป่าไม้ยิ่งหนาทึบ ริมทางขึ้นเขามีกระท่อมเล็กๆ อยู่หลังหนึ่ง
ต้นไม้รอบกระท่อมม
