บี่ทันที
หลังจากนั้นผู้ดูแลคนนั้นก็ได้สติขึ้นมา รู้ว่าตัวเองเสียมารยาท จึงรีบเข้าไปแจ้งอาจารย์เซียนในศาลาหนานซง
อาจารย์เซียนคนนั้นเองก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าควรจะคุยอะไรกับหลิ่วสือซุ่ย จึงรีบส่งเขาเข้าไปในสำนัก
เมื่อมาถึงริมธารสี่เจี้ยน แสงอาทิตย์ยามเที่ยงตกกระทบลงบนผิวน้ำ ส่องประกายสีทองจำนวนนับไม่ถ้วน เมื่อเห็นภาพที่คุ้นเคยเหล่านี้ หลิ่วสือซุ่ยคิดถึงหลายๆ เรื่องขึ้นมาอีกครั้ง
ริมธารมีศิษย์สามสี่คนกำลังล้างกระบี่ น่าจะเพิ่งขึ้นไปหยิบกระบี่ของตนเองลงมาจากยอดเขาอวิ๋นสิง จากสีหน้าและความเคลื่อนไหวแล้ว มองออกว่าพวกเขารักและหวงแหนกระบี่ของตนมาก
อาจารย์เซียนแห่งศาลาหนานซงผู้นั้นพาหลิ่วสือซุ่ยและเสี่ยวเหอมาถึงที่นี่ ก่อนจะส่งต่อพวกเขาให้กับอาจารย์ในหอสี่เจี้ยน
เมื่อได้ยินเสียงพูดคุย ศิษย์สามสี่คนที่อยู่ตรงริมธารหมุนตัวกลับมามองหลิ่วสือซุ่ย คาดเดาได้ว่าเขาเป็นใคร จึงตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
ข่าวแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ศิษย์จำนวนมากจากในหอสี่เจี้ยนและหน้าผาฝั่งตรงข้ามรีบเข้ามา
พวกเขามองหลิ่วสือซุ่ยจากระยะห่างสิบกว่าจ้าง ไม่กล้าเข้าใกล้ และไม่กล้าพูดคุยซุบซิบกัน ดูสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมาก แล้วก็ดูคล้ายหวาดกลัว
ในเรื่องราวที่พวกเขารู้มาก่อนหน้านี้ หลิ่วสือซุ่ยเป็นศิษย์ทรยศคนหนึ่ง แอบกินตานปีศาจ ฝึกวิชามารของสำนักเสวี่ยหมัว ทำร้ายศิษย์ร่วมสำนักในงานชุมนุมซื่อเจี้ยน ถูกขับออกจากสำนัก จากนั้
