เหอจานเข้าใจความหมายของถงเหยียน
ก็เหมือนกับที่ไป๋เจ่าพูดกับจิ๋งจิ่วในเมืองเจาเกอเมื่อหลายปีก่อน — ปู้เหล่าหลินนั้นเป็นปัญหาที่คงอยู่มานานหลายปี แต่ที่สำนักฝ่ายธรรมะไม่ได้จัดการ เหตุผลหลักๆ เป็นเพราะไม่มีแรงกระตุ้น เหล่าอาจารย์ของแต่ละสำนักคิดว่าเรื่องนี้มันยุ่งยากเกินไป จะส่งผลกระทบต่อการบำเพ็ญเพียรของตนเองได้
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ถงเหยียนและคนอื่นๆ ได้คว่ำโต๊ะตัวนี้ลงผ่านทางหลิ่วสือซุ่ย เอาหลักฐานออกมาวางตรงหน้า เช่นนั้นเหล่าอาจารย์ก็ต้องทำอะไรสักอย่าง
ในอีกแง่หนึ่งก็คือ การต่อสู้ที่เกิดขึ้นนอกเมืองไห่โจวเมื่อวานนี้เป็นฝีมือศิษย์หนุ่มสาวเหล่านี้ที่บีบให้อาจารย์ของตัวเองต้องลงมือ
แต่เหอจานไม่คิดว่ามันจะมีประโยชน์อะไรนัก เขากล่าวเย้ยหยันเล็กน้อย “ไม่ได้ทำเต็มที่ มิอาจเรียกได้ว่าทำสำเร็จ”
ถงเหยียนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา กล่าวว่า “ลานเมฆถูกทำลาย ภายในร้อยปีสำนักกระบี่ซีไห่ไม่อาจเข้าแผ่นดินได้ นี่ก็คือความสำเร็จ”
เหอจานกล่าวว่า “ตอนนั้นพวกเจ้าบอกว่าจะไม่ทำเรื่องหลอกตัวเองเหมือนอย่างผู้อาวุโส จะไม่มีการประนีประนอมง่ายๆ แล้วตอนนี้มันอะไรกัน?”
สถานการณ์นอกเมืองไห่โจวรุนแรงเพียงนี้ สำนักชิงซานเชิญยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์มาสองคน แต่สุดท้ายก็ยังจบลงด้วยการประนีประนอม
เทพกระบี่ซีไห่สังหารศิษย์น้องของตัวเอง จากนั้นกลับไปโดยไม่ได้รับผลกระทบใดๆ แม้แต่น้อย
เหอจานทราบดี การจะสังหารผู้ยิ่งใหญ่อย่างเทพกร
