หนานเจิงตกตะลึง
นางเตรียมตัวที่จะสู้ตายแล้ว
ก็เหมือนกับในปีนั้น เผ่าของนางถูกขับไล่ออกจากภูเขาที่เคยอาศัยอยู่ ตระกูลของนางถูกฆ่าล้างจนหมด ในตอนนั้นนางเองก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่เช่นกัน
“หนานว่างถูกคนพวกนั้นตามใจมาหลายปี ทำตัวอวดดี ในเผ่าเร่ร่อนย่อมต้องไม่มีใครกล้าต่อต้านผู้สืบทอดของตระกูลของนาง เจ้าเองก็ถือว่าน่าสงสาร”
ดรุณีชุดขาวมองนางพลางกล่าว “เอาของออกมาให้หมด”
หนานเจิงตกตะลึงอีกครั้ง หลังผ่านไปครู่จึงเข้าใจความหมายของนาง มิกล้าลังเลใดๆ รีบปลดขวดรกร้างและถุงมือเพชรส่งให้ ในใจครุ่นคิดอยู่ครู่ ก่อนจะหยิบเอายาที่ปู้เหล่าหลินมอบให้นางเป็นรางวัลออกมาด้วย
ดรุณีชุดขาวรับเอาขวดรกร้างและถุงมือเพชรไป แต่ไม่ได้หยิบเอายาเหล่านั้นไปด้วย จากนั้นกล่าวว่า “กู่เจิงของเจ้าไม่เลว ขอข้ายืมสักสองสามปี”
หนานเจิงคิดในใจ หรือตนเองยังจะปฏิเสธได้?
ครั้นกล่าวจบ ดรุณีชุดขาวก็เหยียบอากาศกระโดดขึ้นไป ลมพัดกระโปรงโบกสะบัด พลิ้วลอยออกไป
กู้พ่านมองไปยังทิศทางที่นางหายตัวไป สีหน้ายังคงสับสน อีกฝ่ายสามารถสังหารตนเองและลูกน้องทุกคนเพื่อปิดปากได้อย่างง่ายดาย แต่เหตุใดจึงไม่ทำเช่นนี้?
หนานเจิงเองก็เกิดความสงสัยเช่นเดียวกัน แล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ
ดรุณีชุดขาวผู้นี้ไม่รู้เป็นใครมาจากไหน แต่จะต้องเป็นยอดคนในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตอย่างแน่นอน
คืนนี้โลกแห่งการบำเพ็ญพรตเปิดศึกกับปู้เหล่าหลิน นางกลับไม่ไปเข้าร่วมต่อ
