กแห่งการบำเพ็ญพรต สิ่งที่ทำให้เหอจานมีชื่อเสียงนั้นมิใช่พรสวรรค์ ถึงแม้พรสวรรค์ของเขาจะดีมากก็ตาม แล้วก็มิใช่ฉายาอันดับสองในแผ่นดินอันนั้นด้วย ทุกคนต่างรู้ว่านั่นเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น
สิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาก็คือโชค
ศิษย์ไร้สำนักผู้หนึ่ง ไม่เคยเรียนวิชาของฝ่ายธรรมะ แล้วก็ไม่เคยเรียนวิชาพรรคมาร แต่กลับมีชื่อเสียงอยู่ในระดับเดียวกับซูจึเย่และถงเหยียน
เป็นเพราะนิสัยและคุณธรรมอย่างนั้นหรือ? แน่นอนว่ามิใช่ หากแต่เป็นเพราะเขามีโชคที่มากพอจนทำให้เขากลายเป็นคนยิ่งใหญ่ได้
เหอจานกำลังปอกเปลือกถั่วแระที่อยู่ในน้ำเกลือเพื่อใส่ลงในชา ครั้นได้ยินคำพูดของทั้งสองคน จึงปัดมือแล้วเดินมาที่ริมหน้าต่าง
“ไม่ต้องอิจฉา เพราะข้าเองก็ไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้นข้าชักจะรู้สึกว่ามันมิใช่เรื่องดีสักเท่าไร”
หลายปีก่อน ด้านนอกเมืองแห่งหนึ่งมีสำนักชีธรรมดาอยู่แห่งหนึ่ง ภายในสำนักมีแม่ชีชราอยู่คนหนึ่ง ด้านหน้าสำนักชีมีบันไดอยู่สี่ขั้น
ในคืนหนึ่ง ทารกคนหนึ่งได้ถูกทำมาทิ้งไว้บนบันไดขั้นที่สอง
รุ่งเช้า แม่ชีชราผู้นั้นได้พบทารกที่ถูกนำมาทิ้งคนนั้น จึงอุ้มเขาเข้าไปด้านในสำนัก
ทารกที่ถูกทิ้งคนนั้นก็คือเหอจาน
ทุกวันแม่ชีชราผู้นั้นจะสวดมนต์ เหอจานฟังตั้งแต่เด็กจนจำขึ้นใจ ภายหลังจึงเริ่มฝึกตาม เขาถึงได้รู้ว่าที่แท้บทสวดมนต์เหล่านั้นคือเคล็ดวิชา
เหอจานจึงก้าวเข้าสู่โลกแห่งการบำเพ็ญพรต
เวลาของแม่ชีชรามาถึงแ
