การต่อสู้เริ่มขึ้นแล้ว กั้วหนานซานไม่อาจรั้งอยู่ตรงนี้นานเพราะถงหลูได้
แต่ในความเป็นจริง การต่อสู้ครั้งนี้เริ่มต้นขึ้นไม่นานก็จบสิ้นลง
การต่อสู้ระหว่างผู้บำเพ็ญพรตมักจะเย็นชา โหดร้ายและรวดเร็ว
เพียงไม่นานก็รู้คำตอบว่าจะเป็นหรือตาย เมื่อเทียบกันแล้ว การต่อสู้ของคนธรรมดานั้นช่างดูคล้ายกับการเล่นขายของเสียจริง
ลำแสงกระบี่และลำแสงอาวุธวิเศษหลายร้อยสายบินฉวัดเฉวียนอยู่ในท้องฟ้า จากนั้นก็มีลำแสงกระบี่ร่วงตกลงไปด้านล่างอย่างต่อเนื่อง คล้ายกับสายฝนก็มิปาน ไม่รู้ว่ามีคนตายไปมากน้อยเท่าไร
เมื่อเห็นภาพที่อยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืน หนานเจิงพลันรู้สึกว่าเวลาที่ตัวเองฆ่าคนตอนที่อยู่ในปู้เหล่าหลินก็คล้ายกับการเล่นขายของเช่นเดียวกัน
ถึงแม้สภาวะของนางจะสูงส่งกว่าผู้บำเพ็ญพรตบางคนที่เข้าร่วมการต่อสู้ในวันนี้ก็ตาม
ลานเมฆพังทลายลง
นางหมุนตัวเดินลงไปยังด้านล่างของเมฆ กะโผลกกะเผลก ไม่รู้ว่าร่วงตกลงไปจากหน้าผากี่ครั้ง แม้นจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ก็รู้สึกเจ็บปวด
นางรู้ว่าโลกที่อยู่ในหมอกก็อันตรายเช่นเดียวกัน แต่นางก็ยินดีที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายเหล่านั้น ดีกว่าจะมาหยุดอยู่บนเมฆแล้วมองดูภาพเหล่านั้น
โลกที่อยู่ด้านล่างก้อนเมฆนั้นเงียบสงบ เสียงฆ่าฟันค่อยๆ ห่างออกไป แต่ในดวงตาของนางกลับมีสายตาระแวดระวังปรากฏขึ้นมา จากนั้นหยิบเอากู่เจิงที่อยู่ด้านหลังออกมา
นิ้วมือเรียวเล็กวางลงไปบนกู่เจิง ดึงสายเบาๆ อย่างไร้ซุ่มเสีย
