ภัยพิบัติร้ายแรง บริเวณหน้าผาบนลานเมฆก็มีเสียงอุทานยินดีดังขึ้นมา
ลำแสงกระบี่สายนั้นมาถึงท้องฟ้ายามค่ำคืนที่อยู่เหนือลานเมฆ แต่มิได้หยุดลง หากแต่แหวกฝ่าท้องฟ้ายามค่ำคืนไปข้างหน้า พุ่งเข้าไปหาผู้บำเพ็ญพรตของสำนักต่างๆ
ศิษย์ชิงซานสองร้อยกว่าคนตั้งข่ายพลังกระบี่ขึ้นมา ป้องกันอยู่ด้านหน้าสุด
ยอดฝีมือคนอื่นๆ อย่างปู้ชิวเซียวลอยอยู่ตามที่ต่างๆ บนท้องฟ้า
เหล่าศิษย์ของสำนักต่างๆ ล้วนแต่มีสีหน้าเคร่งเคร่ง เตรียมตัวตั้งรับการโจมตี
ในขณะที่ทุกคนกำลังเคร่งเครียดเป็นอย่างมากนั้น
ลำแสงกระบี่สายนั้นพลันหยุดลง จากนั้นแตกสลายหายไป
ราวกับมีม่านพลังปรากฏขึ้นตรงหน้าลำแสงกระบี่สายนั้น
ลำแสงกระบี่กระจัดกระจายราวลาวาอันร้อนระอุ หลั่งไหลออกมาไม่หยุด ส่องสว่างท้องฟ้ายามค่ำคืนของเมืองไห่โจว
ท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างเจิดจ้า คล้ายกลับมาอยู่ในช่วงเวลากลางวัน
ทุกคนมองเห็นอย่างชัดเจน เบื้องหน้าลำแสงกระบี่สายนั้นมีเงาร่างของคนที่สูงใหญ่อย่างมากอยู่คนหนึ่ง
เงาร่างนั้นยื่นมือขวาออกมา ในมือคล้ายกุมกระบี่อยู่เล่มหนึ่ง
ลำแสงกระบี่ที่มาจากทะเลตะวันตกสายนั้น เมื่อเจอกับมือของคนผู้นั้นกลับไม่สามารถเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้าได้ ทำได้เพียงแค่สลายหายไปราวกับสายน้ำ
ใครกันที่อาศัยมือเพียงข้างเดียวกับกระบี่เล่มเดียวก็สามารถหยุดยั้งกระบี่ของเทพกระบี่ซีไห่ได้?
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปบนท้องฟ้า ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
ตามหลักแล้ว การต่อสู้ก
